۱-🟡🟡🟡🟡دستگاه گوارش نشخوارکنندگان(گاو و گوسفند)

پستانداران نشخوارکننده، نظیر گاو و گوسفند، معدۀ چهار قسمتی دارند؛ دو بخش در بالا و دو بخش در پایین:
بخش های بالایی: سیرابی و نگاری
بخش های پایینی: هزارلا و شیردان (معده واقعی)
در نشخوارکنندگان، وجود میکروب ها برای گوارش سلولز ضروری است. سلولز مقدار زیادی انرژی دارد ولی اغلب جانوران فاقد توانایی تولید آنزیم سلولاز برای گوارش آن هستند.
در این جانوران، معده، شامل کیسۀ بزرگی به نام سیرابی؛ بخش کوچکی به نام نگاری؛ یک اتاقک لایه لایه به نام هزارلا و معدۀ واقعی یا شیردان است.
این جانوران به سرعت غذا می خورند تا در فرصت مناسب یا مکانی امن، غذا را با نشخوارکردن وارد دهان کنند و بجوند. ابتدا غذای نیمه جویده به سرعت بلعیده و وارد سیرابی می شود (دهان¬ مری¬ سیرابی) و در آنجا در معرض میکروب ها قرار می گیرد. میکروب ها به کمک حرارت بدن، ترشح مایعات و حرکات سیرابی، تا حدودی توده های غذا را گوارش می دهند. این توده ها به نگاری وارد و به دهان برمی گردند. در این زمان غذا به طور کامل، جویده و دوباره به سیرابی وارد می شود؛ بیشتر حالت مایع پیدا می کند و سپس به نگاری جریان می یابد. مواد از آنجا به هزارلا رفته، تا حدودی آبگیری و سرانجام به شیردان وارد می شود. در این محل آنزیم های گوارشی وارد عمل می شوند و گوارش ادامه پیدا می کند.
مسیر حرکت غذا در جانوران نشخوارکننده: دهان¬ جویدن اولیه¬ بلع اول¬ مری¬ سیرابی¬ نگاری¬ مری¬ دهان¬ جویدن دوم¬ بلع دوم¬ مری¬ سیرابی¬ نگاری¬ هزارلا¬ شیردان¬ رودة باریک¬ رودة بزرگ¬ مخرج

🔴🔴🔴🔴🔴🔴🔴🔴🔴

2. جانوران غیر نشخوارکننده
   در گیاه خواران غیرنشخوارکننده، عمل گوارش میکروبی، پس از گوارش آنزیمی صورت می گیرد. مثلاً در اسب، میکروب هایی که در رودۀ کورِ جانور زندگی می کنند، سلولز را آب کافت می کنند. از آنجا که گوارش سلولز در رودۀ باریک این جانور انجام نمی شود، بخشی از مواد غذایی دفع می شوند.
   مقایسة طول لولة گوارش در گیاه خواران و گوشت خواران
   نسبت طول لولة گوارش به اندازة بدن، در گیاه خواران بیشتر از گوشت خواران است. زیرا گوارش مواد گیاهی سخت تر (حاوی سلولز) و مواد قابل جذب آن کمتر می باشد. به همین دلیل گیاه خواران زمان بیشتری برای جذب غذا نیاز دارند. افزایش طول لولة گوارش سطح جذب را بیشتر کرده و باعث می شود فرصت زیادی هم برای جذب در اختیار باشد.

موفق باشید