خانوم

وقتی پیام از گروه تون کپی میکنی

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیک کس را دیدِ جان دستور نیست

راستش از لحاظ دستوری، خیلی اوقات توی اشعار مولانا با این پیچیدگی‌ها مواجه می‌شیم چون اصولا مولانا اشعارش رو به عبارتی بداهه می‌گفته و انگار که ذوقی با شعر برخورد می‌کرده. برای همین خیلی جاها خیلی از این نقشای دستوری درهم می‌شن و باید روی خیلی از قواعد پافشاری نکرد. به هر حال... چیزی که مهمه، توی اینجور تقسیم‌ها و در آوردن نقش‌ها، اولویت همیشه برای ما اینه که هیچ کلمه‌ای بی‌کار و زائد نباشه یا درواقع حالت قیدی پیدا نکنه. در پایان حالتی رو انتخاب می‌کنیم که کلماتِ کم‌تریش نقش قیدی یا مشابه پیدا می‌کنن.

لیک برای کسی دیدِ (دیدنِ) جان دستور نیست
لیک دیدِ (دیدنِ) جانِ کسی دستور نیست
‌
به نظر من، اگر معنی اینه که کسی بایسته نیست که کسی حتما به درون خودش نگاه کنه و جان و تن رو از هم مجزا ببینه، حالت دوم از لحاظ دستوری و زبانی غلطه. وقتی دیگه با ترکیبِ «دیدِ جانِ کسی» سر و کار داریم، به این معنی نیست که شخص به خودش نگاه کنه و جان خودش رو ببینه. بلکه بیرونیه. شخص نه به خودش، بلکه باید به دیگران نگاه کنه و جان رو مشاهده کنه (کمی فلسفی شد اما خب... وقتی مولانا می‌خونیم همینه).
‌
برای دستور نبودن یا دستور نیستن هم معنایی پیدا نکردم که مشخص می‌کنه طبیعتا فعل مرکب نیست و دستور نقش مسند گرفته.

درنهایت، فک اضافه نیست و حرف اضافه‌ست.