من خنگ نبودم، فقط هنوز خودم را کشف نکرده بودم...
سالها بود از درس و مدرسه فاصله گرفته بودم. همیشه فکر میکردم کودنترین آدمی هستم که تاریخ به خودش دیده! نشستن روی صندلی کلاس برایم عذابآور بود. نهایتاً ده دقیقه اول کلاس را نگاه میکردم و بعد از آن، موزاییکهای کف کلاس تبدیل میشدند به زیباترین نقشهای دنیا؛ انگار تمام جذابیت جهان در طرح و نقش همان موزاییکها خلاصه شده بود.
سال ۹۷ مدرک پیشدانشگاهیام را گرفتم. تنها درسی که در کنکور توانستم جواب بدهم ادبیات بود؛ با درصد ۸۰. رشتهام تجربی بود و رتبهام؟ از همان رتبههایی که آدمها دربارهشان شوخی میکنند و میگویند: «شارژ ایرانسل!»
کمکم پذیرفته بودم که من همان آدم خنگ و کودنی هستم که قرار نیست اتفاق خاصی در زندگیاش بیفتد. انگار سرنوشت من همین بود. با همین تصور زندگی کردم، ازدواج کردم و مادر شدم.
حالا پسری دارم که نزدیک پنج سالش است.
اما انگار از دو سال پیش چیزی درون من تغییر کرد.
من همیشه آرزوهایی داشتم، همیشه دلم میخواست چیزی یاد بگیرم، مهارتی داشته باشم و برای خودم کسی باشم؛ اما یک مانع بزرگ وجود داشت: برچسبی که سالها به خودم زده بودم. مگر میشد یک آدم کودن چیزی یاد بگیرد؟
بااینحال، تصمیم گرفتم یاد بگیرم.
دو سال تمام، با هر سختیای که بود، نشستم و برنامهنویسی فرانتاند خواندم. منی که همیشه خودم را خنگترین آدم دنیا میدانستم، بالاخره مهارتی یاد گرفتم، پروژه ساختم و مدرکش را گرفتم.
اما داستان اصلی از جایی شروع شد که حوالی شروع جنگ دوم، با یک روانپزشک از طریق اسنپ تماس گرفتم. گفتم نمیتوانم یکجا بنشینم، نمیتوانم تمرکز کنم، ذهنم مدام از این شاخه به آن شاخه میپرد و همیشه احساس میکنم آدم کمهوشی هستم.
برای مشکل تمرکزم دارو تجویز کرد.
و انگار برای اولین بار، پنجرهای در ذهنم باز شد.
حالا شبها تا جایی که بتوانم از هوش مصنوعی سؤال میپرسم. به هر ریسمانی چنگ میزنم تا چیزی را بفهمم. آنقدر سؤال میپرسم، آنقدر یک مسئله را از زوایای مختلف بررسی میکنم و آنقدر گرههای ذهنیام را باز میکنم تا بالاخره موضوع برایم ملموس و قابلدرک شود.
اما حالا یک مشکل بزرگ دارم: زمان.
زمانی که انگار هر روز سریعتر از روز قبل میگذرد. سنی که هر روز بالاتر میرود و مسئولیتهایی که اجازه نمیدهند تمام وقتم را صرف یادگیری کنم.
بعد از این همه دویدن و تلاش، تازه توانستهام از درسهای دهم، در هر کدام از درسهای ریاضی یک فصل بخوانم!
حالا با هزاران سؤال در ذهنم ماندهام که باید چه کار کنم؟ کدام مسیر را انتخاب کنم؟ چطور سرعت یادگیریام را بیشتر کنم؟
دلم میخواهد در آزمون فرهنگیان، قبل از محدودیت سنی ۳۰ سال، شرکت کنم. از طرفی میخواهم کنکور هم بدهم؛ اما این بار نه تجربی، بلکه ریاضی.
آیا واقعاً میرسم؟
حالا میدانم آن چیزی که سالها به اسم خنگی و کمهوشی میشناختم، شاید اصلاً آن چیزی نبوده که تصور میکردم. شاید من فقط فرصت شناختن شیوه یادگیری خودم را نداشتم. شاید ذهنم به تمرین، به سؤال، به چالش و به مسئله نیاز داشت.
یادگیری یک مهارت به من چیزی فراتر از یک تخصص داد؛ به من یاد داد که میتوانم فکر کنم، سؤال بپرسم، مسئله حل کنم و از پس چیزهایی بربیایم که روزی تصور میکردم برای آدمی مثل من غیرممکناند.
اما چرا عقربههای ساعت اینقدر زود از هم سبقت میگیرند؟
چرا نمیشود دنیا را برای مدتی متوقف کرد؟ بدون اضطراب، بدون نگرانی از فردا و بدون ترس از دیر شدن، نشست و تمام چیزهایی را که دوست داریم یاد گرفت؟
چه کار کنم که دیر نشود؟
چه کار کنم که بتوانم؟
خدایا، من به تو توکل دارم و امیدوارم. اما زندگی در تمام این سالها به من یاد داده که منطق هم حرف اول را میزند. میخواهم بدانم آیا واقعاً میشود؟ آیا این درِ بسته برای من هم باز میشود؟
خدایا، من تازه فهمیدهام که میتوانم یاد بگیرم. فقط کمی فرصت میخواهم؛ کمی زمان برای جبران تمام سالهایی که خودم را باور نداشتم.
چرا اقای یاری گفتن گزینه 3 مگر جواب این نیست که طول وزن زمان گرما اگر همون دما باشه هم باز میشه اصلی و شدت تابش هم اصلی