یکی از مسائلی که زیاد مطرح میشه اینکه: خیلی ها میگن کاش زودتر طرز فکرم رو تغییر میدادم، کاش آگاه تر تصمیم میگرفتم، کاش برنامه ریزی میکردم، کاش تلاش میکردم،...
معمولا هم زمان خاصی براش در نظر میگیرن، مثلا میگن: از دانشگاه یا قبل از ۲۰ سالگی، قبل از کنکور، قبل از ۳۰ سالگی و حتی قبل از ۴۰ سالگی کاش این چیزها رو میدونستم.
درسته که زمان با ارزش ترین دارایی ماست و ممکنه خیلی چیزها رو با گذر زمان از دست بدیم.
اما حالا که ما فرصت از دست رفته داریم باید دست روی دست بذاریم و امیدی برای به دست آوردن مجدد آنها نداشته باشیم؟ درسته که مثلا برای یک سال، دو سال و حتی ده سال گذشته حسرت بخوریم؟
می توانید تصور کنید چند وقت دیگه هم می تونید برای همین امروزی که از دست دادید تاسف بخورید؟ و فکر کنید تلبار شدن این روزها و فرصت های از دست رفته تا ده سال دیگه چه شخص و موقعیتی از شما میسازه؟
ده سال دیگه ممکنه دوروبرتون رو نگاه کنید اشخاصی ببینید که به بلندای آرزوهای شما رسیدند، همون کسایی که یه روزی مثل شما دستشون خالی از این داشته ها بوده. اون موقع جواب حسرت های خودتون رو چطوری میدید؟