-
ای آنکه دوست دارمت،اما ندارمت
بر سینه می فشارمت،اما ندارمتای آسمان من که سراسر ستاره ای
تا صبح می شمارمت،اما ندارمتدر عالم خیال خودم چون چراغ اشک
بر دیده می گذارمت،اما ندارمتمی خواهم ای درخت بهشتی، درخت جان
در باغ دل بکارمت،اما ندارمتمی خواهم ای شکوفه ترین مثل چتر گل
بر سر نگاه دارمت،اما ندارمت:)️
سعید بیابانکی
-
بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو
شب از فراق تو مینالم ای پری رخسار
چو روز گردد گویی در آتشم بی تو
دمی تو شربت وصلم ندادهای جانا
همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو
اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا
دو پایم از دو جهان نیز در کشم بی تو
پیام دادم و گفتم بیا خوشم میدار
جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو#سعدی
(بیت آخرش جالب بود)
-
-
%(#ff6243)[ شاد و بی غم بزی که شادی و غم زود آیند و زود میگذرند]
-
%(#ff6243)[ ابن حسام]
-
-
%(#570000)[چنین است رسم سرای درشت ]
%(#570000)[ گهی پشت به زین و گهی زین به پشت]
%(#570000)[فردوسی] -
%(#595900)[ غم و شادی جهان را نبود هیچ ثبات]
%(#595900)[ هر زمان حال وی از شکل دگر خواهد شد]
%(#595900)[سنایی] -
شاید اثر جنگل بادام و کمی بغض
منجر به غزلواره آتی شده باشد..
○حامد عسگری -
شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود
بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت
بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم
وز پی اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت
عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت
شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن
در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت
همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم
کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت
《حافظ》
-
گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق
ساکن شود بدیدم و مشتاقتر شدم
دستم نداد قوت رفتن به پیش یار
چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم
تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم
از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم
من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت
کاول نظر به دیدن او دیده ور شدم
سعدی
-
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر، سحر نزدیک است
هر دم این بانگ برآرم از دل:
وای، این شب چقدر تاریک است!
خنده ای کو که به دل انگیزم؟
قطره ای کو که به دریا ریزم؟
صخره ای کو که بدان آویزم؟
مثل این است که شب نمناک است
دیگران را هم غم هست به دل،
غم من، لیک، غمی غمناک است
#سهراب_سپهری -
می توان در زلف او دیدن دل بی تاب را
پرده پوشی چون کند شب گوهر شب تاب را
غیرت طاق دلاویز خم ابروی او
همچو ناخن می خراشد سینه محراب را
دیده حسرت عنان عمر نتواند گرفت
هیچ دامی مانع از جولان نگردد آب را
چون عنانداری کنم دل را، که چشم شوخ او
شهپر پرواز می گردد دل بی تاب را
در لباس عاریت چون ابر آرامش مجو
برق زیر پوست باشد جامه سنجاب را
خاکیان را بحر رحمت می کند روشنگری
موجه دریاست صیقل، ظلمت سیلاب را
-
شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی
غنیمت است چنین شب که دوستان بینیبه شرط آن که منت بنده وار در خدمت
بایستم تو خداوندوار بنشینیمیان ما و شما عهد در ازل رفتهست
هزار سال برآید همان نخستینیچو صبرم از تو میسر نمیشود چه کنم
به خشم رفتم و باز آمدم به مسکینیبه حکم آن که مرا هیچ دوست چون تو به دست
نیاید و تو به از من هزار بگزینیبه رنگ و بوی بهار ای فقیر قانع باش
چو باغبان نگذارد که سیب و گل چینیتفاوتی نکند گر ترش کنی ابرو
هزار تلخ بگویی هنوز شیرینیلگام بر سر شیران کند صلابت عشق
چنان کشد که شتر را مهار دربینیز نیکبختی سعدیست پای بند غمت
زهی کبوتر مقبل که صید شاهینیمرا شکیب نمیباشد ای مسلمانان
ز روی خوب لکم دینکم ولی دینیسعدی
-
یاری کن ای نفس که درین گوشه قفس
بانگی بر آورم ز دل خسته یک نفس
صبـر پیمبـرانه ام آخر تمام شد!
ای آیت امیـد به فریــاد من برس.... -
برای تو، برای چشمهایت
برای من، برای دردهایم
برای ما، برای این همه تنهایی
ای کاش خدا کاری کند....