-
- %(#00004f)[ حلقه پیر مغانم ز ازل در گوش است بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود ]
- %(#00004f)[ حلقه پیر مغانم ز ازل در گوش است بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود ]
-
این پست پاک شده!
-
- %(#ff4d56)[ زندگي صحنه ي يكتاي هنرمندي ماست]
- %(#ff4d56)[هر كسي نغمه ي خود خواند از صحنه رود ]
- %(#ff4d56)[خرم ان نغمه كه مردم بسپارند به ياد ]
- %(#ff4d56)[ زندگي صحنه ي يكتاي هنرمندي ماست]
-
- %(#000762)[ هرکه ناموخت از گذشت روزگار/هیچ ناموزد زهیچ آموزگار ]
- %(#000762)[ هرکه ناموخت از گذشت روزگار/هیچ ناموزد زهیچ آموزگار ]
-
از همان روزی که دستِ حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرتِ هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید
آدمیت مُرد
گر چه آدم زنده بود …. -
پرواز آفتاب و نسیم و پرنده را
می دانم و صفای دلاویز دشت را
اما ، من این میان
پرواز لحظه ها را
افسوس می خورم
پرواز این پرنده بی بازگشت را.... -
من بر آنم كه درين دنيا
خوب بودن به خدا
سهل ترين كارست
و نمي دانم
كه چرا انسان
تا اين حد
با خوبي
بيگانه است
و همين درد مرا سخت مي آزارد -
دین راهگشا بودو تو گمگشته دینی !
تردید کن ای زاهد اگر اهل یقینی،
آهو نگران است بزن تیر خطا را ...
صیاد دل از کف شده، تا کی به کمینی؟
این قدر میاندیش به دریا شدن ای رود !
هر جا بروی باز گرفتار زمینی ،
مهتاب به خورشید نظر کرد و درخشید ...
هر وقت شدی آینه ، کافی است ببینی
ای عقل بپرهیز و مگو عشق چنان است
ای عشق کجایی که ببینند چنینی
هم هیزم سنگین سری دوزخیانی
هم باغ سبک سایه فردوس برینی
ای عشق ، چه در شرح تو جز «عشق» بگوییم !
در ساده ترین شکلی و پیچیده ترینی ...!
-
عشق اول می کند دیوانه ات
تا ز ما و من کند بیگانه اتعشق چون در سینه ات مأوا کند
عقل را سرگشته و رسوا کندمیشوی فارغ ز هر بود و نبود
نیستی در بند اظهار وجودزنده دلها ميشوند از عشق، مست
مرده دل كي عشق را آرد به دستعشق را با نيستي سودا بود
تا تو هستي، عشق كي پيدا بود" مولانا "
-
در سیر طلب رهرو کوی دل خویشم
چون شمع ز خود رفتم و درمنزل خویشمجز خویشتنم نیست پناهی که در این بحر
گرداب نفس باخته ام ساحل خویشمدر خویش سفر می کنم از خویش چو دریا
دیوانه دیدار حریم دل خویشمبر شمع و چراغی نظرم نیست درین بزم
آب گهرم روشنی محفل خویشمدر کوی جنون می روم از همت عشقش
دلباخته ی راهبر کامل خویشمبا جلوه اش از خویش برون آمدم و باز
آیینه صفت پیش رخش حایل خویشمخاکستر حسرت شد و بر باد فنا رفت
شرمنده برق سحر از حاصل خویشم️«م. سرشک»
️
-
او میمکد طراوتِ گلها و بوتههای افریقا را،
او میمکد تمامِ شهدِ گلهای آسیا را،
شهری که مثلِ لانهی زنبورِ انگبین،
تا آسمان کشیده
و شهدِ آن: دلار
یک روز،
در هُرمِ آفتابِ کدامین تموز،
مومِ تو آب خواهد گردید،
ای روسپی عجوز ؟
«نیویورک»؛ دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی
#جان_پدر_کجاستی
-
از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست
آری قمر امشب به خدا تا سحر اینجاستآهسته به گوش فلک از بنده بگوئید
چشمت ندود این همه یک شب قمر اینجاستآری قمر آن قمری خوشخوان طبیعت
آن نغمه سرا بلبل باغ هنر اینجاستشمعی که به سویش من جانسوخته از شوق
پروانه صفت باز کنم بال و پر اینجاستتنها نه من از شوق سر از پا نشناسم
یک دسته چو من عاشق بی پا و سر اینجاستهر ناله که داری بکن ای عاشق شیدا
جائی که کند ناله عاشق اثر اینجاستمهمان عزیزی که پی دیدن رویش
همسایه همه سرکشد از بام و در اینجاستساز خوش و آواز خوش و باده دلکش
آی بیخبر آخر چه نشستی خبر اینجاستای عاشق روی قمر ای ایرج ناکام
برخیز که باز آن بت بیداد گر اینجاستآن زلف که چون هاله به رخسار قمر بود
بازآمده چون فتنه دور قمر اینجاستای کاش سحر ناید و خورشید نزاید
کامشب قمر این جا قمر این جا قمر اینجاست«شهریار»
-
سرو چو منبر شدست فاخته همچون خطیب
مسجد او جویبار منبر او عندلیبگل به صفت نادرست لاله به صورت غریب
لاله ز گل خرم است همچو خلیل از حبیبهر که درین روزگار هست ز می بینصیب
از طرب و از نشاط نیست دلش را خبرخوش بود اندر بهار یار شده صلح جوی
ساخته رود و سرود چنگ زن و شعرگویتازه بنفشه به دشت، لاله بر اطراف جوی
گشته یکی لعل رنگ گشته دگر مشکبویلاله مگر رنگ یافت از لب آن ماهروی
یا ز خط و زلف اوست بوی بنفشه مگرای سخنآرای مرد خیز به شبگیر زود
عذر نگارین خویش بشنو و بپذیر زودمی زدگان را بساز چاره و تدبیر زود
باده ستان وقت شام با بم و با زیر زودچیره زبان برگشای جام به کف گیر زود
مدح خداوندگوی نام خداوند بر«امیرمعزی»