خــــــــــودنویس
-
امشب تو خیابون رو ب اسمون راه میرفتم..چشم دوخته بودم ب سیاهیش..مکث کردم..برگشتم و ب ماشینت نگاه کردم...از عصری هنوز همونجا بود...همون پلاک...ی لحظه کوتاه نزدیک ترین فرصتو تصور کردم...تو همون دوحالت معروف کنکوریها
قبلش و دو حالت بعدش..قبلش ک الان باشه زیاد جالب نیست..قشنگی هایی داره ک قابل ووصف نیستن ساده ان و دوس داشتنی اما پشت همه این خوبیا و قشنگیا ی خلا هست.ی خلا خیلی بزرگ...بعدشو بعدا توصیف میکنم الان باید برم@FatiJoooooni در خــــــــــودنویس گفته است:
امشب تو خیابون رو ب اسمون راه میرفتم..چشم دوخته بودم ب سیاهیش..مکث کردم..برگشتم و ب ماشینت نگاه کردم...از عصری هنوز همونجا بود...همون پلاک...ی لحظه کوتاه نزدیک ترین فرصتو تصور کردم...تو همون دوحالت معروف کنکوریها
قبلش و دو حالت بعدش..قبلش ک الان باشه زیاد جالب نیست..قشنگی هایی داره ک قابل ووصف نیستن ساده ان و دوس داشتنی اما پشت همه این خوبیا و قشنگیا ی خلا هست.ی خلا خیلی بزرگ...بعدشو بعدا توصیف میکنم الان باید برماما بعدش ک دوحالته خودش.
حالتِ خوبِ یک یا حالتِ دوست نداشتنیِ دو
یک.اینجوریه ک خودش دوباره دوحالته...حالتی ک انتظار دارم یا اونی ک تلخه.
دومی ک کلا ی پا اسپرسو بدون شیر و شکره. اینا جزئیات فرصت اولم بودن..نزدیکترین فرصت برای من..ک ب ماشینِ تُ و صاحبشُ چشمِ منُ پنجرهِ اشپزخونه با ویوی تهِ خیابون ربط داره...
فرصت دوم کجاست؟ جاش ک مشخصه و کم اهمیت..چیزی ک ارزش داره بازه ی زمانیه اونه...
اگ فرصت اول پیش بیاد...دومیو ازخودم سلب میکنم..
تا از تُ هم سلب بشه یکم..
تا این بار ی جفت چشم درشت مشکی دودو بزنه برا پیدا کردن ی جفت چشم موربِ خمار ک نم اشک براق ترش کرده و مژه های فرنخورده خیسش...قفس شدن واسه مردمکِ قهوه شکلاتیش ک مث ی کبوتر بی قرار تو حسرتِ اسمونِ شبِ ...
چشمایی ک ب درشتی اهو نیستن اما معصومیت نگاه اون حیوون نجیبو دارن لااقل :).
ک این بار ی قلب درشتُ زمخت بتپه از اضطرار نبودن ی دلِ زخمیِ با غرور نا اشنا..و مچاله بشه از حسی ک جدیده...جدید و عجیب..عجیب برای کاراکتر اجری پوش اخمو ک سالهاست ک اجری پوش نیس دیگه...
کااش ک فرصت اول جورشه واسم : )
.
.
قسمتی از داستانم ک معلوم نیس ادامه داشته باشه یانه
پ ن : ربطی ب حس و حال خودم نداره
پ ن 2 : ممنون میشم بخونید :) -
درد را از هر ظرف خواندم غیر درد نیست
تا توانستم خندیدم چونکه گریه کار مرد نیست
گرچه نامردی های زمانه دیده ام اما قلب من سرد نیست
و بالاخره فهمیدم عشق لایق آن فرد نیستسلام این دو بیت یدونم خیلی خوب نیست اما به خوبی خودتون اون رو قبول کنید .امیدوارم دوست داشته باشید
-
درد را از هر ظرف خواندم غیر درد نیست
تا توانستم خندیدم چونکه گریه کار مرد نیست
گرچه نامردی های زمانه دیده ام اما قلب من سرد نیست
و بالاخره فهمیدم عشق لایق آن فرد نیستسلام این دو بیت یدونم خیلی خوب نیست اما به خوبی خودتون اون رو قبول کنید .امیدوارم دوست داشته باشید
-
غالبا اینطور است ک از مصاحبت ادم های مختلف لذت می برم.خصوصا اگر مخالف نظراتم باشند.احساس میکنم اینطوری ادم پخته تر می شود..اما گاها از خودم می پرسم پخته شوم ک چه؟ و جوابی ندارم.
مصاحبت را دوست می دارم ولی حضور ادم ها را نه.عجیب باشد یانه ..خوب یا بد .اینطور دلچسب تر است.
شب هارا می پسندم...غرق در سکوت..مهیا برای تعمق..
نهایت خشنودی من در شب است.
تعریف خشنودی بسته ب اشخاص تفاوت می کند.
مثلا اوقاتی هست ک من در درون خود غم دارم اما بعد دیگری از من خشنود است و در مقابل بعد گریانم ایستادگی می کند. انگار قانون کوانتوم در من جاری است.
و یا اوقاتی هستند ک من در درون خشنودم ..
اما اختیاری دربرابر خروج کلمات حزن انگیز ساخته ذهنم ندارم...دلیل نیز هم..
تصور میکنم ذهنم بیمار شده باشد..
یا موجودی مستقل از من باشد ک این روز ها هوای ازادی ب سرش خورده است. راستی..مگر ذهن ادم سر دارد؟
هرچه هست اخیرا توان یک تصویر سازی ساده ذهنی از من سلب شده است.
برای جمع ها و تفریق ها....دودوتا چهارتاهای معمولی....ذهن من بیشتر از یک کودک ده ساله وقت صرف می کند.
براستی چ بر من گذشته؟
درد ها..رنج ها..شوروشعف..غصه وغم.. همه احساسات از ترفند های بی رحمانه ذهن هستند...ازکجا میتوان درست بودنشان را تایید کرد؟
واین تایید چقدر اعتبار دارد؟
.
پ ن : اندر احوالات یک کنکوری خسته:confused_face: :face_with_tears_of_joy:
واقعن خسته:face_with_tears_of_joy: :face_with_hand_over_mouth: :face_with_tears_of_joy: :face_with_tears_of_joy:
از پخش و پلایی مطلب معلومه نه:face_with_tears_of_joy: :face_with_tears_of_joy: :face_with_medical_mask: :face_with_head-bandage: :face_with_hand_over_mouth: -
درد را از هر ظرف خواندم غیر درد نیست
تا توانستم خندیدم چونکه گریه کار مرد نیست
گرچه نامردی های زمانه دیده ام اما قلب من سرد نیست
و بالاخره فهمیدم عشق لایق آن فرد نیستسلام این دو بیت یدونم خیلی خوب نیست اما به خوبی خودتون اون رو قبول کنید .امیدوارم دوست داشته باشید
-
این پست پاک شده!
-
شاهکار دیگری از من
http://uupload.ir/view/zqr_inshot_20200331_225654206.mp4/ -
گاهی اوقات نمیخای کسیو ناراحت کنی ،خودبه خود ناراحت میشه
میخای یکیو شادکنی ،خودبه خود جنبه منفیشو درنظر میگیره و ناراحت میشه
گاهی اوقات میخای به خیلیا کمک کنی ،بد فهمیده میشه
گاهی اوقات میخای عزیزاتو کنار هم نگه داری، نمیشهه
خدایا قربون همه این نشدنایی ک سرراهمون قرار میدی -
این اقا خوشتیپه ک مشاهده میفرماایین داداش گل بندس:grinning_face_with_smiling_eyes: :smiling_face_with_heart-eyes: :face_blowing_a_kiss: بگو ماشاءالله:grinning_face_with_smiling_eyes: :relieved_face: اگه دلتون خواس بازم ببینینش تو تودلی بگین تا بزارم دوباره:smiling_face: -
با هر که نشستم ندیدم نفسی را /جز خود که ندارم چو در این شهر کسی را
از شدت این غم به تنهایی نشستم /آواز به سر دادم و دیدم قفسی را
-
این پست پاک شده!
-
این پست پاک شده!
-
منم فانی در این دنیا به جز عشقت چه هست باقی
ادر کاسا و ناولها الا یا ایها ساقی
ز ناز روی رنگینت چرا گل ها رخ آرایند
انا المسموم ما عندی بتریاق و لا واقی -
یارا که در این محفل جانم به چه پنهان است/جانا که گهی امشب یارم به چه سامان است
یارا که مرا هر دم باشد هوس زلفش/امشب تو گذر از من جانم چه به ایمان است
یارا تو در این برزن یکتایی و بی همتا /جانا نتوانم من،این دل،دلِ انسان است
یارا به که گویم من از درد دلم امشب/جانا برسد جانم،این دردِ دل آسان است
یارا تو مکن دست دست،دستم بده در دستش /جانا تو ببیم دستم، دستم که به دامان است
یارا که تویی بینا دردِ دلِ من را بین /جانا تو ببین لعبت،لعبت چه پریشان است -
عقربه های کوچیک و بزرگ ساعت با هم رقابت میکنن،
برای این که به هم برسن و شاید از هم جلو بزنن
نمیدونم اما اون چیزی که برام مهمه اینه که
اونا هر چهار سال یه بار یکی میشن
تا یک روز جامونده از قطار 365 رو بهش برسونن.
اینم مثل زندگی ماست،
با مسابِقه های فراوون
و استعاره های پیدا و پنهونی
که هممون تا به حال بهشون برخورد کردیم.
تو دُنیایی که رنَگِ آسِمونِش آبی،
چراغای روز و شَبِش خورشید و ماهن
و نت زندگیش همزیستی خاک و آبه
مگه نَمیشه این هَمه تَفاوت رو رنگین کمون کرد؟
وچتری به وسعت همه ی دل های بزرگ از جنس همون رنگین دوخت
تا معلمای زیر این چتر مشق شب بچه هاشونو دوست داشتن قرار بدن.:hearts: :hearts:
آره
میدونم،
با اینکه من و تو تو این زمینِ به این بزرگی به ظاهر رقیبیم
اما به فاصله ی یک نفس هم که شده دوست و همیار همیم
و میتونیم مثل ساعت در هر ثانیه ای که شده زمان رو برابر کنیم
به شرطی که
نیت هامونو با وضو پاک
و
کعبه ی آرزو هامون رو تبعید گاه بد جنسی هامون نکنیم
تا بتونیم انسانیت رو مثل انسان بودن شعار بدیم
و حرف و عملمون رو یکی کنیم
برای انایی که
ما رو با امید هاشون صدا میزنن...
