-
ای روی تو رخشندهتر از قبلهٔ زردشت
بیروی تو چون زلف تو گوژست مرا پشتعشق تو مرا کشت و هوای تو مرا سوخت
جور تو مرا خست و جفای تو مرا کشتهر چند همه جور و جفای تو کشیدم
هرگز نکنم مهر و وفای تو فرامشتبرخیز و بیا تا ز رخ و زلف تو امشب
پر لاله کنم دامن و پر مشک کنم مشت«امیرمعزی»
-
ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا
من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مراجان و دل پر درد دارم هم تو در من مینگر
چون تو پیدا کردهای این راز پنهان مراز آرزوی روی تو در خون گرفتم روی از آنک
نیست جز روی تو درمان چشم گریان مراگرچه از سرپای کردم چون قلم در راه عشق
پا و سر پیدا نیامد این بیابان مراگر امید وصل تو در پی نباشد رهبرم
تا ابد ره درکشد وادی هجران مراچون تو میدانی که درمان من سرگشته چیست
دردم از حد شد چه میسازی تو درمان مراجان عطار از پریشانی است همچون زلف تو
جمع کن بر روی خود جان پریشان مرا«عطار»
یه سوز خاصی داره
-
بار دگر شور آورید این پیر درد آشام را
صد جام برهم نوش کرد از خون دل پر جام ماچون راست کاندر کار شد وز کعبه در خمار شد
در کفر خود دین دار شد بیزار شد ز اسلام ماپس گفت تا کی زین هوس ماییم و درد یک نفس
دایم یکی گوییم وبس تا شد دو عالم رام مابس کم زنی استاد شد بی خانه و بنیاد شد
از نام و ننگ آزاد شد نیک است این بدنام راپس شد چون مردان مرد او وز هر دو عالم فرد او
وز درد درد درد او شد مست هفت اندام مادل گشت چون دلدادهای جان شد ز کار افتادهای
تا ریخت پر هر بادهای از جام دل در جام ماجان را چون آن می نوش شد از بیخودی بیهوش شد
عقل از جهان خاموش شد و از دل برفت آرام ماعطار در دیر مغان خون میکشید اندر نهان
فریاد برخاست از جهان کای رند درد آشام ما«عطار»
-
آههای آتشینم پردههای شب بسوخت
بر دل آمد وز تف دل هم زبان هم لب بسوختدوش در وقت سحر آهی برآوردم ز دل
در زمین آتش فتاد و بر فلک کوکب بسوختجان پر خونم که مشتی خاک دامن گیر اوست
گاه اندر تاب ماند و گاه اندر تب بسوختپردهٔ پندار کان چون سد اسکندر قوی است
آه خون آلود من هر شب به یک یارب بسوختروز دیگر پردهٔ دیگر برون آمد ز غیب
پردهٔ دیگر به یاربهای دیگرشب بسوختهر که او خام است گو در مذهب ما نه قدم
زانکه دعوی خام شد هر کو درین مذهب بسوختباز عشقش چون دل عطار در مخلب گرفت
از دل گرمش عجب نبود اگر مخلب بسوخت«عطار»
-
چگونه شرح آن گویم که جانم
ز عشق این سخن مست و خراب استاگر پرسی ز سر این سؤالی
چه گویم من که خاموشی جواب استبرای جست و جوی این حقیقت
هزاران حلق در دام طناب استز درد این سخن پیران ره را
محاسنها به خون دل خضاب استجوانمردان دین را زین مصیبت
جگرها تشنه و دلها کباب استز شرح این سخن وز خجلت خویش
دل عطار در صد اضطراب است«عطار»
-
ساقیا لبریز کن پیمانه را
یا بمن بنما ره میخانه راکو کمند زلف آن زیبا نگار
تا به بند آرم دل دیوانه راشمع از عشق تو میسوزد که سوخت
گرمی شوقش پر پروانه رابوی مِی هوشم چنان از سر ربود
که غلط کردم ره میخانه راآشنایان را کند پامال جور
تا بدست آرد دل بیگانه را«غبار همدانی»
-
خروشی دوش از میخانه برخاست
که هوش از عاقل و فرزانه برخاستمُغان خشت از سر خُم برگرفتند
خروش از مردم میخانه برخاستفروغ روی ساقی در مِی افتاد
زبانۀ آتش از پیمانه برخاستز بس با آشنایان جور کردی
فغان از مردم بیگانه برخاستچنان زنجیر گیسو تاب دادی
که فریاد از دل دیوانه برخاستپی افروختن چون شمع بنشست
برای سوختن پروانه برخاستبیا ساقی بیاور کشتی مِی
که طوفان غم از کاشانه برخاستعجب نبود زتاب جوشش مِی
گر از خُم نعرۀ مستانه برخاستچو مرغ دل شکنج دام او دید
نخست از روی آب و دانه برخاستغبارا هر که دست از جان بشوید
تواند از پی جانانه برخاست«غبار همدانی»
-
بر مشامم بوی جانان میرسد
بر لبم جان پای کوبان میرسدنامده بیرون بشیر از شهر مصر
بوی پیراهن به کنعان می رسدبر مشامم همره پیک صبا
بوی آن زلف پریشان می رسدشست برنگرفته از یک چوبه تیر
بر دلم صد زخمه پیکان میرسدمشنو ای جان از غبار ار زانکه گفت
درد مشتاقان به درمان میرسد«غبار همدانی»
-
صلاح کار کجا و من خراب کجا
ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس
کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا
چه نسبت است به رندی صلاح و تقوا را
سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد
چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
چو کحل بینش ما خاک آستان شماست
کجا رویم بفرما از این جناب کجا
مبین به سیب زنخدان که چاه در راه است
کجا همیروی ای دل بدین شتاب کجا
بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا
《حافظ》 -
ای آنکه دوست دارمت،اما ندارمت
بر سینه می فشارمت،اما ندارمتای آسمان من که سراسر ستاره ای
تا صبح می شمارمت،اما ندارمتدر عالم خیال خودم چون چراغ اشک
بر دیده می گذارمت،اما ندارمتمی خواهم ای درخت بهشتی، درخت جان
در باغ دل بکارمت،اما ندارمتمی خواهم ای شکوفه ترین مثل چتر گل
بر سر نگاه دارمت،اما ندارمت:)️
سعید بیابانکی
-
بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو
شب از فراق تو مینالم ای پری رخسار
چو روز گردد گویی در آتشم بی تو
دمی تو شربت وصلم ندادهای جانا
همیشه زهر فراقت همی چشم بی تو
اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا
دو پایم از دو جهان نیز در کشم بی تو
پیام دادم و گفتم بیا خوشم میدار
جواب دادی و گفتی که من خوشم بی تو#سعدی
(بیت آخرش جالب بود)
-
-
%(#ff6243)[ شاد و بی غم بزی که شادی و غم زود آیند و زود میگذرند]
-
%(#ff6243)[ ابن حسام]
-
-
%(#570000)[چنین است رسم سرای درشت ]
%(#570000)[ گهی پشت به زین و گهی زین به پشت]
%(#570000)[فردوسی] -
%(#595900)[ غم و شادی جهان را نبود هیچ ثبات]
%(#595900)[ هر زمان حال وی از شکل دگر خواهد شد]
%(#595900)[سنایی] -
شاید اثر جنگل بادام و کمی بغض
منجر به غزلواره آتی شده باشد..
○حامد عسگری -
شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود
بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت
بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم
وز پی اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت
عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت
شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن
در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت
همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم
کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت
《حافظ》