-
خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمههای تو بستمرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند
زمانه تا قصب نرگس قبای تو بستز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بستمرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضای تو بستچو نافه بر دل مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره گشای تو بستتو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال
خطا نگر که دل امید در وفای تو بستز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بستحافظ
-
چه گویم؟
از که گویم؟
با که گویم؟
که این دیوانه را از خود خبر نیست...|فریدون مشیری|
-
خانه دلتنگ غروبی خفه بود
مثل امروز که تنگ است دلم
پدرم گفت چراغ
و شب از شب پُر شد
من به خود گفتم
یک روز گذشت
مادرم آه کشید
زود برخواهد گشت
ابری آهسته به چشمم لغزید
و سپس خوابم برد
که گمان داشت که هست این همه درد
در کمین دل آن کودک خرد
آری آن روز چو می رفت کسی
داشتم آمدنش را باور
من نمی دانستم معنی هرگز را
تو چرا بازنگشتی دیگر
آه ای واژه ی شوم
خو نکرده ست دلم با تو هنوز
من پس از این همه سال
چشم دارم در راه
که بیایند عزیزانم آه… -
خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت استجانا به حاجتی که تو را هست با خدا
کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت استای پادشاه حسن خدا را بسوختیم
آخر سؤال کن که گدا را چه حاجت استارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست
در حضرت کریم تمنا چه حاجت استمحتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست
چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت استجام جهان نماست ضمیر منیر دوست
اظهار احتیاج خود آن جا چه حاجت استآن شد که بار منت ملاح بردمی
گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت استای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
احباب حاضرند به اعدا چه حاجت استای عاشق گدا چو لب روح بخش یار
میداندت وظیفه تقاضا چه حاجت استحافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت استحافظ
-
آیِنَهت دانی چرا غَمّاز نیست؟
زان که زَنْگار از رُخَش مُمتاز نیستمولانا
-
پاییز جان! چه شوم، چه ترسناک
اینک، بر این کناره دشت، اینک
این کوره راه ساکت بی رهرو
آنک، بر ان کمرکش کوه، آنک
ان کوچه باغ خلوت و خاموشت
از یاد روزگار فراموشت
پاییز جان! چه سرد، چه درد آلود
چون من تو نیز تنها ماندستی
اي فصل فصلهاي نگارینم
سرد سکوت خودرا بسراییم
پاییزم! اي قناری غمگینم
مهدی اخوان ثالث
-
فروغ فرخزاد
کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملالانگیز بودم
برگهاي آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد می شد
آسمان سینهام پر درد میشد
ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ میزد
اشکهایم همچو باران دامنم را رنگ میزد
وه … چه زیبا بود اگر پاییز بودم
-
حافظ
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست
شب تار است و ره وادی ایمن در پیش
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست
هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست
آن کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست
هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت گر بیکار کجاست
باز پرسید ز گیسوی شکن در شکنش
کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست
عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست
ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی
عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست