هرچی تودلته بریز بیرون7

[Hamid.s]

آن کلاغی که پرید از فراز سرما
و فرو رفت، در اندیشه آشفته ابری ولگرد
و صدایش همچون نیزه کوتاهی
پهنای افق را پیمود خبر ما را با خود خواهد برد به شهر

[Hamid.s]

درخت کوچک من
به باد عاشق بود!
به بادِ بی سامان...
کجاست خانه ی باد؟

[Hamid.s]

‌‌
چه کسی میفهمد
‏در دلم رازی هست !
‏میسپارم آن را
‏به خیال شب و تنهایی خود ...
‌

• سهراب سپهری

[Hamid.s]

آن تُرک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟!

🌱

[Hamid.s]

[jahad_121]

🍃
سخت کار دنیا برای یک انسان آزاده:

دو رویه زیر نیش مار خفتن
سه پشته روی شاخ مور رفتن

تن روغن‌زده با زحمت و زور
میان لانهٔ زنبور رفتن

به کوه بیستون بی‌ره‌نمایی
شبانه با دو چشم کور رفتن

برهنه زخم‌های سخت خوردن
پیاده راه‌های دور رفتن

میان لرز وتب با جسم پر زخم
زمستان توی آب شور رفتن

به پیش من هزاران بار بهتر
که یک جو زیر بار زور رفتن ...

ملک‌الشعرای بهار

[jahad_121]

تلاطم دریا

ما را دل از كشاكش دنيا شكسته است
اين كشتی از تلاطم دريا شكسته است

تنها ننالم از غم ايام و جور يار...
باشد مرا دلی كه ز صد جا شكسته است

ای گل! برون نياوردش سوزن مسيح
خاری كه عشق تو به دل ما شكسته است

از آنچه پيش دوست ب‍ُو‌د در‌خور نثار
تنها مرا دلی ب‍ُو‌َد، اما شكسته است

اين حسرتم كُشد كه ز مرغانِ اين چمن
بالِ منِ فلک ‌زده، تنها شكسته است

يک دل به سينه دارم و يک شهر دل‌ستان
بازار من ز گرمیِ سودا شكسته است

ما دل‌شكسته از می مهر و محبتيم
مينای ما ز نشئه‌ی صهبا شكسته است

هر چيز بشكند ز بها اوفتد، وليک...
دل را بها و قدر ب‍ُو‌َد تا شكسته است

(رنجی)! كجا رَوم ز سر كوی او كه من
پای جهان‌دويده‌ام اين‌جا شكسته است.

"مرحوم هادی رنجی"

[Ramos9248]

آن کسی را که در این ملک، سلیمان کردیم
ملت امروز یقین کرد که او اهرمن است

👤 ابوالقاسم عارف قزوینی

[jahad_121]

دردی از هجر تو دیدم، که ندیدم هرگز
و آنچه این بار کشیدم، نکشیدم هرگز

کامم این بود که در پای تو میرم روزی
مُردم از حسرت و این کام ندیدم هرگز

بهر تو بس که شنیدم سخن ناخوش خلق
وز تو روزی سخن خوش نشنیدم هرگز

هر که را حال نکو بود به کامی برسید
من بدحال به کامی نرسیدم هرگز

باغبانا! مکن از گوشه باغم بیرون
که من از باغ تو یک میوه نچیدم هرگز

منم آن بلبل عاشق که چو مرغ خانه
بر درت ماندم و جایی نپریدم هرگز

جان شیرین ز فراقت به لب آمد چو جلال
کز می وصل تو جامی نچشیدم هرگز

جلال عضد

[Hg L 0]

□ نایاب

شب ایستاده است.
خیره نگاه او
بر چهارچوب پنجره ی من.
سر تا به پای پرسش، اما
اندیشناک مانده و خاموش:
شاید
از هیچ سو جواب نیاید.

دیری است مانده یک جسد سرد
در خلوت کبود اتاقم.
هر عضو آن ز عضو دگر دور مانده است،
گویی که قطعه، قطعه ی دیگر را
از خویش رانده است.
از یاد رفته در تن او وحدت.
بر چهره اش که حیرت ماسیده روی آن
سه حفره ی کبود خالی است
از تابش زمان.
بویی فساد پرور و زهر آلود
تا مرز های دور خیالم دویده است.
نقش زوال را
بر هر چه هست، روشن و خوانا کشیده است.
سهراب سپهری

[Hg L 0]

□ جهنم سرگردان

شب را نوشیده ام
و بر این شاخه های شکسته می گریم.
مرا تنها گذار
ای چشم تبدار سرگردان!
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پر پر کنم.
مگذار از بالش تاریک تنهایی سر بردارم
و به دامن بی تار و پود رویاها بیاویزم.

سپیدی های فریب
روی ستون های بی سایه رجز می خوانند.
طلسم شکسته ی خوابم را بنگر
بیهوده به زنجیر مروارید چشمم آویخته.
او را بگو
تپش جهنمی مست!
او را بگو: نسیم سیاه چشمانت را نوشیده ام.
نوشیده ام که پیوسته بی آرامم.
جهنم سرگردان!
مرا تنها گذار.
سهراب سپهری

[jahad_121]

ای دل غمِ این جهانِ فرسوده مخور
بیهوده نئی، غمانِ بیهوده مخور
چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید
خوش باش، غمِ بوده و نابوده مخور

خیام

[Ramos9248]

دلا دیشب چه می کردی تو در کوی حبیب من
الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من
خیال خود به شبگردی، به زلفش دیدم و گفتم
رقیب من چه می خواهی تو از جان حبیب من
نهیبی می زدم با دل که زلفت را نلرزاند
ندانستم که زلفت هم ، بلرزد با نهیب من
خوشم من با تب عشقت ، طبیب آمد جوابش کن
حبیبم ، چشم بیمار تو بس باشد طبیب من
در آن زلف چلیپایی که دلها خود صلیب اوست
نوازد مریم عذرا به لالایی صلیب خود
غروبی زاید از زلفت که دل باشد غریب آنجا
حبیبم با غروبت گو نیاز دارد غریب من
عجب دارم که زلفت را پریشان می کنم از دور
به آه خود که آه از این دل و آه عجیب من
نصیب از ظلمت هجران به جز حسرت نخواهد بود
حساب روشنی دارد دل حسرت نصیب من
من از صبر و شکیبم شهریارا شهره ی آفاق
همه آفاق هم حیران از این صبر وشکیب من

👤شهریار

[______]

«ز روی زرد و دلِ درد و سوزِ سینه مَپُرس
که آن به شرح نگنجد بیا به چشم ببین..»

[officer k]

خدا کیست؟ خدا چیست؟
اگر هست، چرا نیست؟
اگر نیست، چرا بر در متروکه بکوبم؟
اگرم هست
چه کاریست که مخفی شده از خلق
خدایی که موظف به خداییست
شبی از لب یک مست شنیدم که به اثبات خودش گفت
خدا ساخته‌ی ذهن بشر بوده، خیالیست
یکی فاز به فر گشت و یکی گفت انرژیست
و دیگر نفری گفت خدا از پدران آمده ارثیست
من هم درک خودم را ز خداوند بگویم
هم او هست، هم او نیست
هم هستی ز خدا بوده، هم او خالق هستی‌ست
خدا در دل مستی‌ست
که دائم پی پیمانه پرستیست
و هم خالق پیمانه و مستی‌ست
خداوند ضمیر است
نه میرا و نه فانی‌ست
نمیر است
خدا خالق دانشکده و دانش و شاگرد و مدیر است
و هم حس به مسئولیت درس دبیر است
خدا لقمه‌ی پر چرب شبانگاه امیر است
خدا تکه‌ی نانی به دوستان فقیر است
خدا بخشش اعدامی در بند اسیر است
در مکتب زرتشت ملقب به اهوراست
الله همان یهوه موسی‌ست
هم خالق بوداست
هم خالق عیسی‌ست
او خالق دنیاست

سجاد جنت مکان

پ.ن:چون از روی ویدیو نوشتمش، طبق خوانش گوینده نوشتم، ببخشید اگر قالب ابیاتش مشکل داره

[jahad_121]

1111 در هرچی تودلته بریز بیرون7 گفته است:

شده شب گریه کنی ناله کنی از غم یار؟!
شده؟!نه...کارِ من است گریه و غم غصه و زار...
شده شب گریه امانت ندهد درد فراق؟!
یا به یادش بدهی سر ز دلت ناله ی داغ؟!
شده با یاد رخش سر بکنی یک شب تار؟!
بخوری غصه و از کف بدهی صبر و قرار...
شده از درد غمش درد بگیرد بدنت؟!
یا ز سردیه نگاهش بشود سرد تنت؟!
شده با یاد رخش صورت خود تر بکنی؟!
با خیال لب او روز و شبت سر بکنی...
شده از داغِ جدایی دلِ خود آب کنی؟!
همه شب با رخ تر تا به سحر خواب کنی...
شده با دردِ غمش شهره ی عالم بشوی؟!
غرق دریای غم و غصه و ماتم بشوی...
شده هستی تو او، بود و نبودت بشود؟!
مست عشقش بشوی، کل وجودت بشود...

[1111]

تنم تابوت غمگینی که جانم رانمی فهمد
دل تنگم حصار استخوانم را نمی فهمد
شبیه بغض نوزادی که ساعتهاست می گرید
پر از حرفم کسی اما زبانم را نمیفهمد
دلم تنگ است و می گریم،دلم تنگ است و میخندم
کسی که نیست دیوانه جهانم را نمی فهمد
چنان درآتش غم سوخته جانم که میدانم
پس ازمرگم کسی نام و نشانم را نمی‌فهمد...

[Hamid.s]

در میان هر سیب
دانه ی محدودی ست
در دل هر دانه ،سیب ها نامحدود
چیستانی ست عجیب 
دانه باشیم نه سیب

[Hamid.s]

هر کجا کردم محبت، غرق محنت شد دلم
یا من این حکمت ندانم، یا محبت باب نیست

[Hamid.s]

ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﻏﻢ؟

ﻧـﺎﺯﻧﯿـﻨﺎ ﺗـﻮ ﭼـﺮﺍ ﺑﯽﺧــﺒﺮ ﺍﺯ ﻣـﺎ ﺷـﺪﻩﺍﯼ؟

ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ