هرچی تودلته بریز بیرون7

[Hako]

jahad_121
من وصل ام میخاین میفرستم از هر اپی بگین🖤

[Hako]

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود؛
با غم آنها که برای ما جان داده‌اند، چه باید کرد؟

[Hako]

‏در هر نقطه‌ی بحرانی ایران من فرداش قطعاً امتحان دارم.

[Hako]

https://t.me/qrmvasl
دوستان این جهت تبلیغ نیست فقط واسه اینکه اگه یه اتفاقی افتاد باز نت قطع شد پروکسی و کانفیگ های اینجا به درد میخوره

[Hako]

همین الان پسره زنگ زد اینطوری بود که خوبی اینطوری ام که بلههه بفرمایید دددد
(بدم میاد کسی حرفو کش بده)
اینطوری بود که میدونم هر ثانیه که میگذره داری بهم فحش میدی😂 میگم افرین دقیقا همینه
میگه میدونم میگی الان به این پسره یه حرفی سپردم اینم انقدر بی توجهه برگشته میگه از ترس شما هر روز بهشون زنگ زدم تا بالاخره تایم گرفتم😂 انتطار داری تشکر کنم جناب محترم؟ وظیفته برای پرنسس تلاش کنی

[Hako]

صبر کن ببینم گفت فردا ساعت چند کلاس مونه؟ الان زنگ بزنم بپرسم میگه چقدر خنگه یارو

[M.an]

تمرکز برای هیچ کاری ندارم :/

[Hako]

M.an در هرچی تودلته بریز بیرون7 گفته است:

تمرکز برای هیچ کاری ندارم :/

+++++++

[Hako]

نموندی تا بهت بگم چقدر دوستت دارم

[Comrade]

دیگه حتی حس موسیقی متال هم نیست.

[Comrade]

حس هیچ کاری نیست.

[Zahra.HD]

هپی هپی هپیییی

[Zahra.HD]

البته نه اگه بیوفتم😭

[Zahra.HD]

بی عرضه های بی غیرت🎀

[Zahra.HD]

تاابد بهترین لقبه براتون

[Zahra.HD]

خیلی خوشحالم باهاشون همگروه نیستم

[Zahra.HD]

یکی بره اون نظرسنجی هماوا رو پر کنه من برم نمره مو ببینم😭

[ari_14]

اگر اینان مسلمانن
یا رب کافرم گردان
وگر من کافرم
از مسلکِ ایشان برم گردان.

[Zahra.HD]

بیست دیقه ست دارم ارزشیابی اساتیدو پر‌میکنم😑
اوف

[E.B.BUTTERFLY]

چرا توی این سن تحمل همه چیز برام سخت شده؟ خیلی از این بابت ناراحتم ولی پیش میاد که حتی توی جمع‌های خانوادگی هم به زور حضور پیدا میکنم. مثلا قبلا صحبت کردن با آدما برام خیلی جذاب بود، دوست داشتم دیدگاهشون رو بررسی کنم ببینم چقدر با هم تفاوت داریم یا یادمه همیشه دنبال یک نفر بودم که علایقش با من مشابه باشه و بتونیم ساعت ها با هم صحبت کنیم و چون پیدا نمی‌شد از این بابت گریه میکردم. حالا که فکر میکنم می‌بینم چقدر سطح دغدغه‌هام پایین بوده! الان تنها چیزی که بهش فکر نمیکنم اتفاقا همینه! یعنی دنبال گریز از آدمای غیر ضروری هستم دیگه حتی برام مهم نیست یک نفر با خط فکری مشابه من وجود داره یا نه حتی اگه پیدا بشه هم از خودم دورش میکنم. چون عادت کردم به داشتن خودم، وقت گذروندن با خودم، عبور از سختی ها به کمک خودم، گریه کردن در تنهایی خودم، رقصیدن در خلوت خودم، فکر کردن در ذهن خودم...خودم، خودم و خودم. در نهایت همه چیز به من بستگی داشت، آدمای به ظاهر منجی تنها مسیر رو بهم نشون میدادن ولی این من بودم که باید در اون جاده راه میرفتم تا به مقصد برسم و یه جاهایی هم گم می‌شدم یا از طولانی بودن اون بیابون برهوت شکایت میکردم و حتی در اون شرایط هم صدای اعتراضم فقط به گوش خودم می‌رسید.
خب پس یه آدم دیگه چه چیزی می‌تونه به زندگی من اضافه کنه که خودم تجربه‌اش نکردم؟ مثلا یادم بده چطوری بجنگم؟ یا اینکه خود‌کنترلی داشته باشم؟ یا وقتی با مصیبتی مواجه میشم چطوری برخورد کنم؟ اینا برای من بدیهیات انسانیته؛ انگار به صورت غریزی در وجودم نهادینه شده و برای داشتنش به طبع به حضور شخصی نیاز نیست. اون آدم هم داستان خودش رو داره درسته ولی نمیتونه «همراه» من باشه و باعث بشه این «خودم»‌ تک و تنها به یک باره نصف بار مسئولیت هاش به روی دوش دیگری بیوفته. همین که بار خودش رو روی دوش من نذاره، کافیه!