-
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا؟ -
رفت در ظلمت شب آن شب و شبهای دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم -
-
-
-
-
-
-
-
-
-
یار آمد و من طاقت دیدار ندارم
از خود گله ای دارم و از یار ندارم
شادم که: غم یار ز خود بی خبرم کرد
باری، خبر از طعنه اغیار ندارم
گفتم: چو بیایی، غم خود با تو کنم شرح
اما چه کنم؟ طاقت گفتار ندارم
لطف تو بود اندک و اندوه تو بسیار
من خود گله اندک و بسیار ندارم
گو: خلق بدانند که من رندم و رسوا
از رندی و بدنامی خود عار ندارم
بی قیدم و از کار جهان فارغ مطلق
کس با من و من هم بکسی کار ندارم
حال من دل خسته خرابست، هلالی
آزرده دلی دارم و غم خوار ندارم
-
مهر ماهی ام سرشته ام به مهر و داد
باشد زمانه هرچه ظلم هست وا بدار
من مهر ماهی ام شمشیرم عدالت است
مولا علی شاهد این روز حسرت است
گر میزنی به صد تازیانه ام جفا
من از سر عشق بگوم لا فتا
(بهترین انتقام از جور فلک و بی عدالتی های ادمک ها لبخند زدن و گذشتن وشاد بودنه)
دنیا به سان سایه ای و ادمک هنوز
این میرود به گمانش که سایه بر سرِ بقاست
غافل که ایام رفت و ادمک
هیچش ندانست که دنیا مظهر ریاست...
لا فتی الا علی لا سیف الا ذولفقار
عدالت علی (علیه االسلام) را میخواهم... -
یک نفر نان داشت اما بینوا دندان نداشت
آن یکی بیچاره دندان داشت اما نان نداشتآنکه باور داشت روزی میرسد بیچاره بود
آنکه در اموال دنیا غرق بود ایمان نداشتدشت باور داشت گرگی در میانِ گله است
گله باور داشت اما من نمیدانم چرا باور سگ چوپان نداشتیک نفر پالان خر را در میان خانه پنهان کرده بود
آن یکی با بار خر میرفت و خر پالان نداشتیک نفر فردوس را ارزان به مردم میفروخت
نقشهها کو داشت در پندار خود شیطان نداشتهر کجا دست نیازی بود بر سویی دراز
رعیت بیچاره بخشش داشت اما خان ندشتیک نفر نان داشت اما بی نوا دندان نداشت