" مشاعره "

Pluto

نقطه
تا که بیرون آمدم از لاک، تنهایم گذاشت
موقع گُل دادنِ شاخه هرس انصاف نیست

نقطه

@razie_
تا قدم باشدم اندر قدمش افتم و خیزم
تا نفس ماندم اندر عقبش پرسم و پویم

Pluto

نقطه
مجنون مرا شور تو بی پا و سر انداخت
کوه غم عشق تو مرا از کمر انداخت

نقطه

@razie_
تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را
تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را

Pluto

نقطه
افسوس که افسانه‌سرایان همه خفتند
اندوه که اندوه‌گساران همه رفتند

نقطه

@razie_
دلبندم آن پیمان‌گسل منظور چشم آرام دل
نی نی دلارامش مخوان کز دل ببرد آرام را=))

Pluto

نقطه
آن گرد شتابنده که در دامن صحراست
گوید:چه نشینی؟ که سواران همه رفتند

نقطه

@razie_
دوستی با تو حرام است که چشمان کشت
خون عشاق بریزند و حلالش دارند

jahad.20

نقطه دیریست که دلدار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

Pluto

نقطه
دل و جان مرا هر لحظه بی‌جرمی بیازاری
چه می‌خواهی از این مسکین سرگردان؟ نمی‌دانم

نقطه

@razie_
من هم اول که دیدمت گفتم
حذر از چشم مست خون‌خوارت!

Pluto

نقطه
تکرار نقش کهنه‌ی خود در لباس نو
بازیگریم، حوصله‌ی شرح قصه نیست

Anzw 18

@razie_
تا کجا می برد این نقش به دیوار مرا؟
تا بدان جا که فرو می ماند
چشم از دیدن لب نیز ز گفتار مرا

Pluto

Anzw 18
آفرین بر تو و نفرین به خودم گفتم
جز تو نفرین و دعا را به که باید گفت؟

نقطه

@razie_
تا خیال قد و بالی تو در فکر من است
گر خلایق همه سروند چو سرو آزدم

jahad_121

نقطه
ما ساکتیم و ساده، اما بی صدا، نه
بی ادعا و بی دل، اما بی وفا، نه

نقطه

jahad_121
همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند
در من از بس که به دیدار عزیزت شادم

پ.ن:شعر قبلی را رفتم بیتی که تو ذهنم بودو جست‌وجو بزنم ببینم از سعدی بود یا حافظ و توی همون غزل چشمم رو این بیت قفل شد!
چقدر جناب سعدی عالی گفته

jahad_121

نقطه
منزلِ مردمِ بیگانه چو شد خانهٔ چشم
آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

(خیلی خوب گفته)

نقطه

jahad_121
مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم=))

jahad_121

نقطه
من مَلَک بودم و فردوسِ بَرین جایَم بود
آدم آورد در این دیرِ خراب آبادم

آلاخونه