هر چی تو دلته بریز بیرون8

[jahad_121]

غزل ۴۷۰ حافظ

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:
«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟

در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهان سوزی نه خامی بی‌غمی

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

[jahad_121]

ای روح کم‌تحمل و ای جانِ بی‌قرار
بهتر که از تو هیچ نماند به یادگار

می‌خواهم انتقام بگیرم ولی دریغ
دستم نمی‌رسد به‌ گریبانِ روزگار

در انتظارِ مرحمتِ خلق نیستم!
از دشمنان و دوستانِ نمایان چه انتظار؟

گاهی ز بی‌وفایی دنیا به «دل» بگو
بگذار خو کند به خبرهای ناگوار

ای ابر! ابرِ بی‌سروسامان تیره‌بخت
با گریه هم نشد دلت آرام خون ببار

اسماء_سوری

[Hamid.s]

این پست پاک شده!

[Hamid.s]

دنیا کوچک‌تر از آن است
که گم‌شده‌ای را در آن یافته باشی
هیچ‌کس اینجا گم نمی‌شود.

آدم‌ها به همان خونسردی که آمده‌اند،
چمدان‌شان را می‌بندند
و ناپدید می‌شوند
یکی در مه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بی‌رحم‌ترین‌شان در برف

آن‌چه به جا می‌ماند رد پائی‌ است
و خاطره‌ای که هر از گاه پس می‌زند
مثل نسیمِ سحر
پرده‌هایِ اتاقت را ...!

[Hamid.s]

شبی شعری برایت نوشتم
در شعرم برف باریدن گرفت
و من بر بالین شعرم
به خواب رفتم ...
سحرگاهان که چشم گشودم
هم برف به تمامی آب شده بود
هم شعر را به تمامی آب برده بود ...!

[نوآ]

من مَلَک بودم و فردوسِ بَرین جایَم بود
آدم آورد در این دیرِ خراب آبادم

[Hamid.s]

باشد به کف آوردن دامان خیالت
در خلوت اندیشه، تمنایی اگر هست

حزین‌_لاهیجی

[jahad_121]

دوش دیدم در‌میخانه که‌مجنون آمد است

در پی آن ساغر لبریز از می آمد است

باهمان حال خراب‌از درد‌عشقش آمد است

گفتمش‌کای‌عاشق دیوانه لیلی آمد است

گفت‌ رو تنهاگزارم کین مصیبت هابه جانم آمد است

Mfn

[jahad_121]

سرِ ناکسان را بر افراشتن

ز ایشان امیدِ بهی داشتن

سرِ رشته‌ی خویش گم کردن است

به جیب اندرون مار پروردن است

درختی که تلخ است وی را سرشت

گرش در نشانی به باغِ بهشت

گر از جوی خلدش به هنگامِ آب

به بیخ انگبین ریزی و شهدِ ناب

سر انجام گوهر به کار آورد

همان میوه‌ی تلخ بار آورد

ابوالقاسم فردوسی

[Narges_]

قیصر امین پور

[jahad_121]

از بس فرار كرده‌ام از خویش‌ِخويشتن
گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود

محمدعلی_بهمنی

[Hamid.s]

یاد داری که ز من
خنده کنان پرسیدی
چه ره آورد سفر دارم
از این راه دراز ؟

چهره ام را بنگر
تا به تو پاسخ گوید
اشک شوقی که
فرو خفته به چشمان نیاز

[jahad_121]

نور جهانگير نبوّت رسيد
عيد بزرگ بشريّت رسيد
عيد خدا عيد جهان وجود
عيد قيام است و ركوع و سجود
عيد رسول دو سرا آمده
منجي عالم ز حرا آمده
سيّد افلاك سلام عليك
خواجة لولاك سلام عليك
اي شده لبريز پيام خدا
بخوان، بخوان، بخوان به نام خدا
بخوان، بخوان اي به دو عالم علم
به نام آنكه آفريده قلم
بخوان كه هستي به تو دارد نياز
بخوان كه خلقت به تو آرد نماز
بخوان كه آغاز پيام‌آوري است
بخوان كه پايان ستم گستري است
بخوان كه نابودي نااهل‌هاست
بخوان كه ناكامي بوجهل‌هاست
بخوان كه توحيد كشد ناز تو
بخوان كه عدل است سر افراز تو
بخوان و خود را سپر سنگ كن
بخوان و رخساره ز خون رنگ كن
غار حرا نه، همه جا طور تو است
زمين و آسمان پر از نور تو است
نكته به نكته رو به رو مو به مو
آنچه كه بايست بگويي بگو
بگو هو الحيّ و هو الهو، بگو
بگو خدا نيست به جز او، بگو
بگو همه خداپرستي كنيد
ترك گناه و جهل و پستي كنيد
بگو بتان دم از خدا مي‌زنند
خدا، خدا، خدا صدا مي‌زنند
بگو نداي من نداي خداست
بگو كه اين صدا صداي خداست
بگو كه توحيد نجات شماست
بگو كه اسلام حيات شماست
ما به تو حكم ازلي داده‌ايم
ما به تو قرآن و علي داده‌ايم
قلب تو از تابش ما منجلي است
پيش تو ما، پشت سر تو علي است
حبيب ما تو اول و آخري
تو بر پيمبران پيام‌آوري
بعد تو پيغامبري نيست نيست
حكم و كتاب دگري نيست نيست
اي ز تو انبيا همه سر بلند
كيست كه بعد از تو كند سر بلند
اگر چه بر پيمبران خاتمي
پيشتر از عالمي و آدمي
تو از تمام انبيا برتري
تو يك پيمبر علي پروري
طلعت تو شمع ره انبياست
وزير تو پادشه انبياست
كيست علي روح در آغوش تو
كيست علي بت‌شكن دوش تو
كيست علي، علي است، ما را ولي
كيست علي، علي است تو، تو علي
علي بود تمام تفسير تو
علي است شير ما و شمشير تو
جسم تو و جان تو يعني علي
تمام قرآن تو يعني علي
ساقه پيكان تو در شست اوست
دست يد اللهي ما دست اوست
خيل ملك محو جلال تو اند
شيفته صوت بلال تو اند
بوذر و مقداد مسلمان تو است
جنّت ما عاشق سلمان تو است
مهر به درگاه تو باشد مقيم
ماه به انگشت تو گردد دو نيم
هر نفس پاك تو تكبير ماست
حيدر خيبر شكنت شير ماست
روح بشر تشنه تعليم تو است
خلقت ما يكسره تسليم تو است
خيز و به جان و تن عالم بدم
در نفس خسته ميثم بدم

🌹عید مبعث بر همگی مبارک✨✨✨🌹

[Hamid.s]

سحر دیدم درخت ارغوانی
کشیده سر به بام خسته جانی

به گوش ارغوان، آهسته گفتم
بهارت خوش که فکر دیگرانی...

[Hamid.s]

شبی شعری برایت نوشتم
در شعرم برف باریدن گرفت
و من بر بالین شعرم
به خواب رفتم ...
سحرگاهان که چشم گشودم
هم برف به تمامی آب شده بود
هم شعر را به تمامی آب برده بود ...!

[Hamid.s]

صبح است ،
باید بلند شد
در امتدادِ وقت قدم زد...
گل را نگاه کرد،
ابهام را شنید
باید دوید تا تهِ بودن ...

-سهراب سپهری

[blossom.]

ارغوان،
شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی‌ست هوا؟
یا گرفته‌است هنوز؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است
آفتابی به سرم نیست
از بهاران خبرم نیست

آنچه می‌بینم دیوار است
آه این سخت سیاه
آن چنان نزدیک است
که چو بر می‌کشم از سینه نفس
نفسم را بر می‌گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی می‌ماند
کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی‌ست
نفسم می‌گیرد

که هوا هم اینجا زندانی‌ست
هر چه با من اینجاست
رنگ رخ باخته است
آفتابی هرگز
گوشه چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نینداخته است.
-هوشنگ ابتهاج

[blossom.]

الا ای حضرت عشقم!
حواست هست؟
حواست بوده است آیا؟
که این عبد گنه کارت
که خود ، هیراد می‌نامد،
چه غم ها سینه‌اش دارد...
حواست بوده است آیا؟
که این مخلوق مهجورت
از آن عهد طفولیت
و تا امروزِ امروزش
ذلیل و خاضع و خاشع
گدایی می‌کند لطفت...
حواست بوده است آیا
نشسته کنج دیواری تک و تنها؛
که گشته زندگی‌اش پوچ و بی معنا!
دریغ از ذره ای تغییر
میان امروز و دیروز و فردا...
حواست هست، می‌دانم...
حواست بوده است حتما!
ولیکن یک نفر اینجا،
خلاف دیده‌ای بینا،
ندارد دیده‌ای بینا

-رضا محمدزاده

[blossom.]

jahad_121
گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود...

[blossom.]

از جهان مانده فقط جان که مرا ترک کند!
من چنانم که محال است کسی حال مرا درک کند..