آلاخونه | شبکه اجتماعی دانش آموزی آلاء

@Znbs
سلام.
مجاز از چی؟ جهان؟

@Znbs سلیقه‌ای هست 🙂
نمونه‌های خیلی زیاد سلیقه‌ایش رو ما داخل کنکور تجربه داریم.
چون خیلی میلی‌متری میشه، خیلی جاها سلیقه‌ایه. اما به هر حال اینجا بحث کردیم درموردش تا باهمدیگه به نتیجه برسیم.
این هم که مردم چوب جمع کنن، اقدام ملی نیست. چون عقیدهٔ مردمی نیست... داریم داستانی رو روایت میکنیم. مبنای ملی یا فرهنگی نداره.

@danial-hosseiny
البته این رو به حرفام اضافه کنم...
یه موقعی هست، اغراق برای غلو کردن توی یه چیزیه.
مثلا میخوایم بگیم که امروز خیلی آب خوردم. اونوقت میگیم امروز یه دریا آب خوردم.
این خرق عادت نیست... چرا؟ چون ما داریم در تعریف چیزی، اغراق میکنیم اما واقعا اون کار انجام نشده.
ولی وقتی که اون اغراق انجام شده باشه، خرق عادت داریم.
در مواجهه با ابیاتی هم که داریم، اینکه واقعا توی سراسر یه دشتی، از شدت خاکستر آتش، برای لحظاتی روز تبدیل به شب بشه، خب واقعا اتفاقی طبیعی نیست. یا اینکه کوهی از هیزم (البته اگر که واقعا منظور کوه باشه) روی همدیگه چیده بشه باز طبیعی نیست و میشه گفت خرق عادت داریم.
...
در کل بچه‌ها، واقعا بازم میگم... اینکه شاهنامه رو بیایم در کل به چهار نوع بیت تقسیم‌بندی کنیم کار درستی نیست... فقط و فقط اینکه توی سؤالات بتونین تشخیص بدین کدوم بیت متعلق به کدوم زمینه‌ست کفایته.
توی سؤالاتی که ازتون میشه هم واقعا ابیاتی به کار میره که وجوه زمینه‌ها داخلش مشخص و واضح باشه.

PariaLEEN
ببین، خرق عادت، خودش و اصلا معنای لغویش یعنی چیزی که برخلاف عادت و حالت طبیعی باشه. اغراق از این قاعده مستثنی نیست.
حتی بیتی مثل
گیسوان تو شبیه شب است اما نه
شب که اینقدر نباید به درازا بکشد
هم خرق عادت داره. چون دارای اغراقه... درمورد چیزی صحبت شده که آشنا نیست و عجیبه.
اسم دیگهٔ خرق عادت هم آشنایی‌زداییه. حالا توی ابیات هم اگه چیزی دیدین که اغراق داره، یعنی آشنا نیست و خرق عادته. الزاما وجود یک شخصیت خیالی، یا گذر از آتش یا چیزایی که دیگه خیلی خیالی هستن، خرق عادت نمیسازه. دقیقا روز شدن شب، یا این بیتِ
خروشید و جوشید و برکند خاک
ز سُمَش زمین شد همه چاک چاک
همه خرق عادت دارن.
حالا اینکه توی ادبیاتی دبیرستان باز دوباره حد و مرز تعریف کرده باشن برای این مسئله، واقعا چیزیه که باید خودتون ببینین... اما من برحسب تعریف کلی، میدونم که اغراق هم خرق عادته.

@danial-hosseiny
پس درنهایت و تا اینجا:
18 و 21 خرق عادت
39 ملی میهنی
31 و 32 داستانی

PariaLEEN
درسته. به اعتقادات مردم اشاره داره، ملی میهنیه و بحثی نیست. :beaming_face_with_smiling_eyes: :heart_suit:

PariaLEEN
دلیلت رو هم برامون ذکر کن لطفا

پرستو بابایی
واللا نمیدونم 😂
چون من دارم هم‌اندازهٔ تل و توده و خرمن درنظرش میگیرم، به نظرم اغراقی نداره.
اما خب دیگه اگه داری دماوند رو تصور میکنی خب بله قطعا اغراقه 😂🙂
حالا من هم فکر میکنم تو حرفت درست‌تره و اغراق داره.
به هر حال اینا خیلی وقتا واقعا همینقدر میلی‌متری‌ان.

پرستو بابایی
نه دیگه. داره میگه دوتا کوه از هیزم درست کردن توی دشت. از نظر من اغراق نداره.

@danial-hosseiny
اگه منظورت «دمیدند گفتی شب آمد به روز» باشه، بله درست میگی.
خرق عادته.

پرستو بابایی
مثلا کدوم بیت اغراق داره؟

پرستو بابایی
ببین مسئله‌ای که اصلا من با پرسشت دارم، اینه که نمیشه اصلا بگیم شاهنامه در کل چهار نوع بیت داره. این واقعا نه منطقیه نه درست.
حالا باز بین این ابیاتی که فرستادی، من میتونم بگم همه‌شون داستانی‌ان. 🤷🏻‍♂️

پرستو بابایی
خب راستش من متوجه نمیشم الآن این ابیات رو با معناش مشکل داری، با دستورش مشکل داری، یا با زمینهٔ حماسیش مشکل داری...؟

پرستو بابایی
تاحالا همچین سؤالی توی تاریخ ادبیات این سایت ندیده بودم =)))
یعنی تازه برای جواب دادن به سؤالت، خودمون باید بریم ببینیم سؤالت چیه؟! 😂🤌🏻

@Znbs خواهش می‌کنم

@danial-hosseiny
حالا به هر حال برای اینکه بی‌پاسخ هم نذارم سؤالت رو، اینجا «ان» صفت نسبی ساخته.
یعنی مثلا کامکاری، یعنی نسبت دادن کامکار به کسی.
و همچین لاله عذاران...
اگه به هر حال اینا روی توی متن بررسی کنین راحت‌تر متوجه میشین.
ولی باز من گفتم که بی‌جواب نمونه.

@Znbs
سلام. مسائل و ترکیبات وندی مگه از دروس حذف نشدن؟!

Hesar خواهش می‌کنم ♥

Hesar
سلام.
برای اسلوب معادله، حواسمون درعین حالی که به مثال و مصداق بودن مصرع‌ها باید باشه، حواسمون هم باید باشه که جملات از نظر ساختاری مجزا باشن و معناشون کافی باشه.
اگر «که» مصرع دوم رو که تعلیل و در معنی «چونکه» درنظر بگیریم، چون مصرع‌ها به همدیگه مرتبط میشن، نه. اسلوب نداریم.
نوع «که» دیگری هم به ذهنم نمیرسه به بشه گفت این نوع نیست و نوع دیگه‌ایه.
باز اگر کسی نظری داشت، مطرح کنه حتما ♥