هر چی تو دلته بریز بیرون8

[1111]

سال هادرفسق وعصیان گشته ایم
آخر از کرده پشیمـــــان گشته ایم
دائماً در بند عصــــــیان بوده ایم
هم قرین نفــس و شیطان بوده ایم
بی گنه نگذشته بر ما ســـــاعتی
با حضــــــور دل نکـــرده طاعتی
پادشــــــا ها جرم مارا درگذر
ما گـــــنه کاریم و تو آمرزگر
تونـــکوکاری و ما بد کرده ایم
جرم بی پایان و بی حد کرده ایم
مغفــــرت دارد امید از لطف تو
زانکه خود فـــرموده ای لا تقنطوا
بحر الـــــطاف تو بــی پایان بود
نا امید از رحمـــــتت شیطان بود
چـــــشم دارم کز گنه پاکم کنی
پیش از آن کاندر جهان خاکم کنی

[Hamid.s]

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست

می رسم با تو به خانه،از خیابانی که نیست

می نشینی روبه رویم خستگی در میکنی

چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست

باز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است؟

باز میخندم که خیلی...!گرچه میدانی که نیست

شعر میخوانم برایت واژه ها گل می کنند

یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست

چشم می دوزم به چشمت،می شود آیا کمی

دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟

وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو

پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست

میروی و خانه لبریز از نبودت میشود

باز تنها میشوم با یاد مهمانی که نیست

‌رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است

باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست
🌱

[jahad_121]

سنگ‌دلا! ستم‌گرا! آفتِ جانِ کیستی؟

تیرقدی، کمان‌کِشی، زُهره‌رُخی و مه‌وشی

جانْت فدا که بس خوشی، جان و جهانِ کیستی؟

از گُل سرخ رسته‌ای، نرگس دسته بسته‌ای

نرخِ شکر شکسته‌ای، پسته‌دهانِ کیستی؟

ای تو به دلبری سَمَر، شیفتهٔ رُخَت قَمَر

بسته به کوه بر کمر، موی‌میانِ کیستی؟

دام‌نهاده می‌روی، مست ز باده می‌روی

مشت‌گشاده می‌روی، سخت‌کمانِ کیستی؟

شهد و شکر، لبانِ تو، جمله جهان، از آنِ تو

در عجبم به جانِ تو، تا خود از آنِ کیستی؟

خاقانی

[Hamid.s]

من راه خانه‌ی تو را گم کرده‌ام
در کنار دریا می‌مانم
سالیان است
که من قطره‌قطره
دریا را از یاد میبرم
راستی
پارچه‌های آغشته به دریا را
در ستایش ابر
در خانه‌ی تو گم می‌کنم
راستی
خانه‌ی تو در بیداری کجاست؟

احمدرضا احمدی

[بابونــــه]

زندگی زیباست، زشتی‌های آن تقصیر ماست
در مسیرش هر چه نا زیباست آن تدبیر ماست
زندگی آب روانی است، روان می‌گذرد . . .
آنچه تقدیر من و توست همان می‌گذرد

[1111]

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم
حال همه خوب است- من اما نگرانم
در فکر تو بستم چمدان را و همین فکر
مثل خوره افتاده به جانم که بمانم
چیزی که میان من و تو نیست غریبی ست
صد بار تو را دیده ام ای غم به گمانم؟!
انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت
اینقدر که خالی شده بعد از تو جهانم
از سایه سنگین تو من کمترم آیا؟!
بگذار به دنبال تو خود را بکشانم
ای عشق...! مرا بیشتر از پیش بمیران
آنقدر که تا دیدن او زنده بمانم...

[Hamid.s]

چه پریشانم ازین فکر پریشان شب و روز
که شب و روز کجایی و کجای تو کجاست.

🌱

[Hamid.s]

پاییز
مثل دستی نامرئی
بر شیشه‌ی پنجره‌ها نقاشی می‌کند،
و هر قطره باران
یک حرف ناگفته
روی زمین می‌نویسد.

درختان
آرام از خود می‌ریزند،
برگ‌ها
روی خیابان می‌افتند
و با هم زمزمه‌ای می‌کنند
از خاطره‌های روزهای گرم.

باد
می‌آید و می‌رود
بی‌آنکه بپرسد
چه کسی مانده و چه کسی رفته،
و شاخه‌ها
در سکوت می‌لرزند،
مثل صدای یک وداع.

پاییز
فصلی‌ست که دنیا
را آهسته پایین می‌آورد،
و حتی سکوت
طعم تازه‌ای می‌گیرد،
میان رنگ‌های زرد و خاکستری
که هر لحظه
به چشم می‌آید و می‌رود.
ح.ص

[1111]

خدایا بی پناهم
ز تو جز تو نخواهم
اگر عشقت گناه است
ببین غرق گناهم ...

[1111]

خستگی معنی ندارد دل به دلدارت بده
من نمی دانم مگو غم بر چو غمخوارت بده
درس عبرت را بگیر از این جهان بی وفا
کار نیکو کن به عالم ، باش با مهر و صفا
از درِ این خانه ی پر غم برون آ این زمان
بشکن این دیوار مشکل ، باش آزاد از جهان

[jahad_121]

❄️زمستان
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس، کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم؟
ز چشم دوستان دور یا نزدیک
مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی ...
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای
منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم
منم من، سنگ تیپا خورده ی رنجور
منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم
حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد!
فریبت می دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندوه، پنهان است
حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان
نفسها ابر، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است.

اخوان ثالث

[Ramos9248]

به بوی نافه‌ای کاخر صبا زان طره بگشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلها

#حافظ

[1111]

تا صبحدم به یاد تو شب را قدم زدم
آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم
با آسمان مفاخره کردیم تاسحر
او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم ...

[Reza-H]

شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباش
لاله در کوه بدخشان گر نباشد گو مباش

سبزه تیغ تو می‌باید که باشد تازه‌روی
باغ ما را شبنم جان گر نباشد گو مباش

فرش ما افتادگی، اسباب ما آزادگی
خانه ما را نگهبان گر نباشد گو مباش

اشتها چون سوخت، دارد لذت مرغ کباب
خوان ما را مرغ بریان گر نباشد گو مباش

شوربختی وقت حاجت می‌کند کار نمک
سفره ما را نمکدان گر نباشد گو مباش

ما که چون دل گوشه‌ای داریم از گلزار قدس
دامن صحرای امکان گر نباشد گو مباش

بی‌سرانجامی غبار لشکر جمعیت است
روزگار ما به سامان گر نباشد گو مباش

مرکب آزادگان تخت روان بی‌خودی است
توسن گردون به فرمان گر نباشد گو مباش

زینت ظاهر چه کار آید دل افسرده را؟
نقش بر دیوار زندان گر نباشد گو مباش

این قدر دل‌بستگی صائب به زلف یار چیست؟
نسخه خواب پریشان گر نباشد گو مباش

---

خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباش
نقش بر دیوار زندان گر نباشد گو مباش

حسن گیرا رانباشد حاجت دام و کمند
زلف بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش

لعل سیرابش به داد تشنه جانان می رسد
آب در چاه زنخدان گر نباشد گو مباش

حسن آب و رنگ در گوهری ز غلطانی است بیش
دانه یاقوت غلطان گر نباشد گومباش

چشم پوشیدن ز دنیا قابل افسوس نیست
در نظر خواب پریشان گرنباشد گو مباش

نیست جای شکوه بیرحمند اگر سنگین دلان
مؤمنی در کافرستان گر نباشد گو مباش

با فروغ روی ساقی حاجت مهتاب نیست
کرم شب تابی فروزان گرنباشد گومباش

بی کمالان راست لب بستن به از گفتار پوچ
پسته بی مغز خندان گرنباشد گومباش

از لب خامش ندارد شکوه ای رنگین سخن
رخنه در دیوار بستان گر نباشد گو مباش

بیکسان را دور باشی نیست به از خامشی
در چو باشد بسته، دربان گر نباشدگومباش

آتش سوزان نمی دارد به دامان احتیاج
در دهان حرص دندان گرنباشد گو مباش

مد عمر جاودان ماست شعر آبدار
قسمت ما آب حیوان گر نباشد گومباش

نیست صائب چشم مابر فتح باب آسمان
شیر خون آشام خندان گرنباشد گومباش

---

خال بر رخسار جانان گرنباشد گو مباش
مور در ملک سلیمان گرنباشد گو مباش

می فشاند خار در راه تماشا شرم عشق
خار دیوار گلستان گرنباشد گو مباش

قیمت یوسف عزیز مصر می داند که چیست
اعتبارش پیش اخوان گر نباشد گومباش

حسن را شرم محبت پرده داری می کند
چشم بیدار نگهبان گرنباشد گو مباش

عندلیب مست را، هم نغمه ای درکارنیست
نغمه سنجی در گلستان گرنباشد گومباش

طوق زنجیر جنون کار گریبان می کند
جامه مارا گریبان گرنباشد گو مباش

از سر ما گو سر خود گیر عقل خشک مغز!
کف به روی بحر عمان گرنباشد گو مباش

ماکه از درد طلب مطلوب خود رایافتیم
کعبه مقصد نمایان گر نباشد گو مباش

خامه صائب به طوفان می دهد آفاق را
در بساط ابر، باران نباشد گو مباش

[Hamid.s]

حال مرا نپرس که هنجارها مرا
مجبور می‌کنند بگویم که بهترم

[Hamid.s]

آورده‌اند وعده‌ی پاییز یا بهار؟
این برگ‌های مضطرب، آن ابرهای تار

بر پشت‌بام شهر کسی ایستاده است
باز است چشم عالم و آدم به انتظار

[Hamid.s]

این پست پاک شده!

[Hamid.s]

اونجا که حافظ میگه:

در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم
لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی

[Hamid.s]

بارالها…
چه برانی،چه بخوانی
چه به اوجم برسانی
چه به خاكم بكشانی
نه من آنم كه برنجم ،
نه تو آنی كه برانی..
در اگر باز نگردد، نروم باز به جایی
پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی
كس به غیر از تو نخواهم چه بخواهی چه نخواهی
باز كن در كه جز این خانه مرا نیست پناهی ...

[jahad_121]

❄️هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند
که به تدبیرْ کُلَهْ از سَرِ مَه بردارند

دو سه رٍندند که هُشیار‌ْدل و سَرمستند
که فَلَک را به یکی عربده، در چرخ آرند

سَر دِهانند که تا سَر نَدِهی،  سِرّ نَدِهند
ساقیانند که انگور نمی‌افشارند

یارِ آن صورتِ غیبند که جانْ، طالب اوست
همچو چشم خوش او خیره‌کُش و بیمارند

صورتی‌اند ولی، دشمن صورت‌هایند
در جهانند ولی، از دو جهان، بیزارند

همچو شیران، بِدَرانند و به لب، می‌خندند
دشمن همدگرند و به حقیقتْ، یارند

خَرفروشانه یکی با دگری در جنگند
لیک چون وانگری،  مُتَّفقِ یک کارند

همچو خورشیدْ، همه‌روز، نظر می‌بخشند
مَثَلِ ماه و ستاره همه‌شب سَیّارند

گر به کفْ خاک بگیرند‌، زَرِ سرخ شود
روزْ گندم دِرَوَند اَر چه به شبْ، جو کارند

دلبرانند که دل، بَر ندهد بی‌ بَرِشان
سَروَرانند که بیرونْ ز سَر و دستارند

شِکَّرانند که در معده، نگردند تُرُش
شاکرانند و از آن یارْ، چه برخوردارند

مَردُمی کن، برو از خدمتشان، مَردُم شو
زان‌که این مَردُمِ دیگر، همه مَردُم‌خوارند

بَس کن و بیش مگو، گرچه دهانْ پُر سُخَنَست
زان‌که این حرف و دَم و قافیه، هم اَغیارند

مولانا
🚲