هرچی تودلته بریز بیرون7

[kosari]

هوشنگ ابتهاج :

لذت عشق و وفا بین که سپندِ دل من
بر سرِ آتش غم رقص کنان می‌سوزد

[kimia_es_afshar]

تنت به ناز طبیبان نمی شود محتاج

اگر با ماسک بپوشانی آن رخ زیبا را

[Matilda2]

در زمستان گرمم از گرمای تو

در بهاران شادم از آوای تو

فصل گرما گرمی اش از قلب من

در خزان برگی ام و میمیرم به پیش پای تو

کاش فصل پنجمی در راه بود

کاش نامش فصل وصل ما بود

کاش برگ برگ درختان خزان

برگریزان زرد و سرخ و نغمه خوان

می سرودند با این نوا بخت تو

تو بمان ای که عشق را سامان تویی

ای پادشاه فصل ها

قلب را درمان تویی

از تلخی آشوب ها

کاش فصل پنجمی در راه بود

کاش نامش فصل وصل ما بود

:four_leaf_clover: افشین یدالهی:four_leaf_clover:

[_Biliifti_]

مردم از درد و به گوش تو فغانم نرسید
جان ز کف رفت و به لب راز نهانم نرسید

| شفیعی کدکنی |

[_Biliifti_]

دلبران مهر نمایند
و وفا نیز کنند؛
دل بر آن مهر چه بندی
که جفا نیز کنند ...

[اهورا]

در آرزوی بوس و کنارت مردم
وز حسرت لعل آبدارت مردم

قصه نکنم دراز کوتاه کنم
بازآ بازآ کز انتظارت مردم

حافظ

[Amaryllis Heshmati]

چه بگویم که ناگفته هم پیداست ...

[_Mitra_]

با کمال احتیاج، از خلق استغنا خوش است
با دهان خشک مردن بر لب دریا خوش است

نیست پروا تلخکامان را ز تلخیهای عشق
آب دریا در مذاق ماهی دریا خوش است

هر چه رفت از عمر، یاد آن به نیکی می‌کنند
چهرهٔ امروز در آیینهٔ فردا خوش است

برق را در خرمن مردم تماشا کرده است
آن که پندارد که حال مردم دنیا خوش است

فکر شنبه تلخ دارد جمعهٔ اطفال را
عشرت امروز بی‌اندیشهٔ فردا خوش است

هیچ کاری بی تامل گرچه صائب خوب نیست
بی تامل آستین افشاندن از دنیا خوش است

:fallen_leaf: صائب تبریزی :dizzy:

[_Mitra_]

پادشه پاسبان درویش است
گرچه رامش به فرّ دولت اوست

گوسپند از برای چوپان نیست
بلکه چوپان برای خدمت اوست

:leaf_fluttering_in_wind: سعدی

[_Mitra_]

دریاب کنون که نعمتت هست به دست
کاین دولت و ملک می‌رود دست به دست

:sparkles: سعدی

[_Mitra_]

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است
خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست
هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است

افسوس که شد دلبر و در دیده گریان
تحریر خیال خط او نقش بر آب است

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود
زین سیل دمادم که در این منزل خواب است

معشوق عیان می‌گذرد بر تو ولیکن
اغیار همی‌بیند از آن بسته نقاب است

گل بر رخ رنگین تو تا لطف عرق دید
در آتش شوق از غم دل غرق گلاب است

سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم
دست از سر آبی که جهان جمله سراب است

در کنج دماغم مطلب جای نصیحت
کاین گوشه پر از زمزمه چنگ و رباب است

حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز
بس طور عجب لازم ایام شباب است

:wine_glass: حافظ

[kosari]

واقعیت زندگی اینه که وحشی بافقی میگه♥️🌿:

" غلط است هر كه گويد
که به دل رهست دل را
دل من ز غصه خون شد
دل او خبر ندارد "

[Dr.Aryan]

خیزید و خز آرید که هنگام خزانست

باد خنک از جانب خوارزم وزانست

آن برگ رزان بین که بر آن شاخ رزانست

گویی به مثل پیرهن رنگ‌رزانست

دهقان به تعجب سر انگشت گزانست

کاندر چمن و باغ، نه گل ماند و نه گلنار

[_Mitra_]

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
یا رب این تأثیر دولت در کدامین کوکب است

تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد
هر دلی از حلقه‌ای در ذکر یارب یارب است

:wine_glass: حافظ

[_Mitra_]

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند
زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن
که عهد با سر زلف گره گشای تو بست

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال
خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست

:wine_glass: حافظ

[_Mitra_]

هزار بلبل دستان سرای عاشق را
بباید از تو سخن گفتن دری آموخت

:leaf_fluttering_in_wind: سعدی :herb:

[_Mitra_]

همه قبیله من عالمان دین بودند
مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

مرا به شاعری آموخت روزگار آن گه
که چشم مست تو دیدم که ساحری آموخت

:comet: سعدی :snowflake:

[_Biliifti_]

چه گویم؟
از که گویم؟
با که گویم؟
که این دیوانه را از خود خبر نیست...

|فریدون مشیری|

[parisa___]

خانه دلتنگ غروبی خفه بود
مثل امروز که تنگ است دلم
پدرم گفت چراغ
و شب از شب پُر شد
من به خود گفتم
یک روز گذشت
مادرم آه کشید
زود برخواهد گشت
ابری آهسته به چشمم لغزید
و سپس خوابم برد
که گمان داشت که هست این همه درد
در کمین دل آن کودک خرد
آری آن روز چو می رفت کسی
داشتم آمدنش را باور
من نمی دانستم معنی هرگز را
تو چرا بازنگشتی دیگر
آه ای واژه ی شوم
خو نکرده ست دلم با تو هنوز
من پس از این همه سال
چشم دارم در راه
که بیایند عزیزانم آه…

[_Mitra_]

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

جانا به حاجتی که تو را هست با خدا
کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم
آخر سؤال کن که گدا را چه حاجت است

ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست
در حضرت کریم تمنا چه حاجت است

محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست
چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت است

جام جهان نماست ضمیر منیر دوست
اظهار احتیاج خود آن جا چه حاجت است

آن شد که بار منت ملاح بردمی
گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است

ای عاشق گدا چو لب روح بخش یار
می‌داندت وظیفه تقاضا چه حاجت است

حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

:wine_glass: حافظ:leaf_fluttering_in_wind: