-
شعردانه
-
حافظ
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست
شب تار است و ره وادی ایمن در پیش
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست
هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست
آن کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست
هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت گر بیکار کجاست
باز پرسید ز گیسوی شکن در شکنش
کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست
عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست
ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی
عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست -
مهربانی از میان خلق دامن چیده است
از تکلف، آشنایی برطرف گردیده استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است
جامهها پاکیزه و دلها به خون غلتیده استرحم و انصاف و مروت از جهان برخاسته است
روی دل از قبلهٔ مهر و وفا گردیده استپردهٔ شرم و حیا، بال و پر عنقا شده است
صبر از دلها چو کوه قاف دامن چیده استنیست غیر از دست خالی پردهپوشی سرو را
خار چندین جامهٔ رنگین ز گل پوشیده استگوهر و خرمهره در یک سلک جولان میکنند
تار و پود انتظام از یکدیگر پاشیده استهر تهیدستی ز بی شرمی درین بازارگاه
در برابر ماه کنعان را دکانی چیده استتر نگردد از زر قلبی که در کارش کنند
یوسف بیطالع ما گرگ باراندیده استدر دل ما آرزوی دولت بیدار نیست
چشم ما بسیار ازین خواب پریشان دیده استبرزمین آن کس که دامان میکشید از روی ناز
عمرها شد زیر دامان زمین خوابیده استگر جهان زیر و زبر گردد، نمیجنبد ز جا
هر که صائب پا به دامان رضا پیچیده است
صائب تبریزی 
-
یک نفر می آید از راه و دچارت می کند
بی قرارِ بی قرارِ بی قرارت می کند
صائب تبریزی 
حافظ
