آلاخونه | شبکه اجتماعی دانش آموزی آلاء

msoq sharif در معطوف، یک نقش طبعی! گفته است:

مثلا:
ماموران شهربانی و آشنایان کوچه و خیابان به پدرم تبریک میگفتن

نمی‌دونم دقیقا چه چیزی رو باید توضیح بدم چون خودت عملا همه‌چیز رو گفتی...
اما به هر حال، کلمهٔ آشنایان بعد از واو عطفی اومده که مرتبط با ترکیب شهربانی هستش.
مأموران شهربانی و آشنایان...
پس معطوف میشه به نهاد.
حالا خیابان بعد از واو عطفی اومده که بعد از مضاف الیهه.
آشنایان کوچه و خیابان
خیابان نقشش با کوچه که مضاف الیه باشه یکیه.
از لحاظ معنا هم، میشه اینجور صحبت کرد که مأموران و آشنایان شخصن. اما خیابان شخص نیست. به قطع اگر نقش ماموران و خیابان رو یکی بگیریم خودمون هم به حرکتی که زدیم می‌خندیم...
خیابان به پدرم تبریک می‌گفت (می‌گفتند)
حالا چرا آشنایان هم با اینکه بعد از شهربانی اومده باز نقشش رو با مأموران یکی می‌گیریم نه با شهربانی؟
چون اینجا بحث گروه‌های اسمی مطرح میشه.
مأموران شهربانی معنی میده. ولی مأمورانِ آشنایان معنای درستی توی جمله نداره.
و از طرفی
آشنایان کوچه
آشنایان خیابان
هر دو معنی میدن...

msoq sharif
احتمال داره که سر و کله رو مجاز از کل وجود گرفته باشن و عبارت رو اینجوری در نظر گرفته باشن که کل وجودش پیدا شد!
که خب درواقع برخورد عجیبی با جمله‌ست =)))
اما تفاوت کنایه و مجاز توضیحش سخته چون شما علاقه‌های مجاز رو نمیدونید و نیازی هم نیست که بدونید.
صرفا این رو به این شکل فعلا از من قبول کنید که کنایه دو معنی دور و نزدیک داره ولی مجاز فقط یک معنی مجازی و دور داره که همون درسته.

Maaah چرا نشه؟!

msoq sharif
چون توی ترکیب اول «سوزان» و «کویر» هر دو برمیگردن به «تموز». یکی صفته و دیگری مضاف‌الیه برای تموز.
ولی در ترکیب دوم «آن» برمی‌گرده به «کویر» و «کویر» برمی‌گرده به «قلب». پس وابستهٔ وابستهٔ داریم.

Maaah
مسئله اصلا از مبنا همینه که لیک حرف اضافه نیست =)))
ولی، لکن، اما، لیکن اینا که حرف اضافهٔ متممی نیستن.

Maaah
اتفاقا قید نیست. صفته. خیلی واضحه که اصلاهر بار با کلمهٔ قبل از خودش ترکیب ساخته.
سیمرغِ تمام
سی مرغِ تمام
در هر دو ترکیبه. عضوی از یه گروه اسمی که نمیتونه قید باشه!

@z-e در راهنمای‌تصحیح اشتباه کرده؟ گفته است:

به نظرم همون جمع درسته
چون اینجا به معنی کوهان (شتر) نیست که بگیم مانند کوه هست و نوع شباهت بشه
اینجا یعنی تهمتن، کوهِ کوه ها هست که جمعه

♥👌🏻👏🏻

پرستو بابایی
باید متمم باشه. نمیدونم چرا همچین کرده =)))
حتی توی توضیح هم متممی معنی کرده.
بیشتر فکر میکنم چون نماز بردن رو کنایه از تعظیم کردن گرفته، اونوقت بردش نماز رو تبدیل کرده به نمازش برد و این رو باهمدیگه تبدیل کرده به اون فعل کنایی که می‌خواسته.
ولی بازم منطقی نیست. اگه واقعا فردا به چنین چیزی برخوردین، اول همین مضاف الیه رو بنویسین، بعد برای مصحح یادداشت کنین که متمم هم میتونه درست باشه.

msoq sharif در از پاریز تا پاریس گفته است:

کنایه نیست دیگه درسته؟

از کجای حرف من این استنباط شد؟ :))
چشم داشتن به کسی یعنی امید داشتن، انتظار داشتن، در طلبش بودن.
من گفتم طراح ممکنه دنیا رو مجاز نگرفته باشه. اونوقت برای دنیا شخصیتی درنظر گرفته، برای همین استعاره‌ای داریم.
درمورد کنایهٔ «چشم داشتن» من اصلا صحبتی نکردم.

@mk-mahdi
توی ذهنم اینطور ثبت شده که تو بودی که می‌پرسیدی مگه میشه دوتا فلش زد به هسته.
اگه همینه بیا این تاپیکو ببین.
الآن باید از دوم یه فلش زد به جلد.
از کتابِ بی‌نوایان هم یه فلش.

پرستو بابایی
چرا. ولی اون حذف به قرینهٔ لفظیه.

@هویججج در از پاریز تا پاریس گفته است:

درضمن مجاز هم داره
چشم مجاز از مردم

این غلطه. چشم داشتن کنایه‌ست. مجاز از مردم نیست.

یک روزی دنیا به روم چشم داشت.
ممکنه طراح اینکه دنیا به چیزی چشم داشته باشه رو تشخیص درنظر گرفته باشه و در این صورت استعاره داریم.
اما...
اینجا دنیا مجاز از مردم دنیاست... این معنا معنای قابل‌تر و درست‌تریه. اما فکر می‌کنم طراح و یا مدرس همون اولی و تشخیص رو درنظر گرفته.

Maaah
توی الف منادا داریم. عشق من (با تو صحبت می‌کنم)
توی گزینهٔ ب حذف نداریم که توضیح میدم چرا.
توی گزینهٔ جیم به جانْت سوگند (می‌خورم)
توی گزینهٔ دال والی از کجا (مشخص است؟) که در خانهٔ خمار نیست.
‌
حالا چرا ب حذف نداره؟
پادشه را کرم باید خودش یک جملهٔ کامله. اینجا باید نقش فعل رو داره ایفا میکنه و در معنای لازم است اومده.

Akito
https://forum.alaatv.com/topic/64293/نهاد?_=1717834935994
این تاپیکو بخون.

Reza-H خواهش می‌کنم ♥

Reza-H
سلام.
همونی که ماز گفته درسته.
از لحاظ معنا هم که نگاه کنی مصرع دوم درمورد اینه که خاموشی جنون من چه کاری انجام میده.

@danial-hosseiny در نفر گفته است:

اگه مسندته، پس بازم معتقدی که متمم داری. پس بازم متممت اسمیه.

اینجا این کلمهٔ اسمی اشتباه شده. باید فعلی باشه.
اگه مسندته، پس بازم معتقدی که متمم داری. پس متممت فعلیه.

msoq sharif
«مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد»
یا
«مسمتمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد»

msoq sharif
بله یه طورایی همینه. چونکه داریم یه حرفی رو میزنیم و غیرمستقیم به چیز دیگری اشاره داریم.
هر ضرب المثلی هم که توی ذهنمون بچرخه چون معنای دومی رو متبادر میکنه و اتفاقا اون معنیه که درست‌تره؛ حرف شما درسته.

msoq sharif
من راستش سؤالت رو متوجه نمیشم...
اما اگر لازم باشه دوباره توضیح میدم.
صورتِ مردِ تکیده
اینجا تکیده صفتیه برای مرد.
درست؟
حالا فرض کن مرد رو حذف کنیم، تکیده رو تبدیل کنیم به صفت جانشین اسم و بیایم باز ترکیب رو بسازیم.
صورتِ تکیده
حالا چی شد؟
تکیده اینجا مضاف الیهه. چرا؟! چون اسم شده. چونکه دیگه به معنی آواره نیست. به معنای کنایی فردیه که آواره‌س.
توی حالت اول، صفتیه که داره مرد رو توصیف میکنه.
و توی حالت دوم اسمه... که به جای ترکیبی که نوشتیم اومده. به معنای مرد آواره‌ست.
اینو توی جمله ببریم شاید واضح‌تر بشه.
مردِ تکیده وارد شد. صورتِ تکیده پر از اندوه بود.
تکیده توی جملهٔ اول صفته. توی جملهٔ دوم چونکه صفت جانشین اسم شده، نقش اسم رو میگیره و مضاف الیهه.
‌
msoq sharif در صفت جانشین اسم گفته است:

@danial-hosseiny ببینید مثلا اگر به یه نفر به جای اینکه اسمش رو صدا بزنیم بگیم جوانمرد! در این صورت صفت حساب نمیشه چون اسم هست اما اگر بگیم شخص جوانمرد این دیگه صفت براش حساب میشه

اینجا یکم تنه میزنه به کنایه. اما خب همینه... روند همینه. بله.